Ayna...

idrak...

2011-12-13T21:27:00.014+02:00

2 tip öğrenme ve içselleştirme biçimi vardır...

1. biçim okuyarak, dinleyerek ve kabul ederek yani güvenerek...

2. biçim ise sorgulayarak ve itiraz ederek yani güvenmeyerek...

1. biçim saygı, 2. biçim ise hafifseme ile birlikte hoş olur... aksi durumlar sahtekarlığa girer.

sahtekar olmak iyi ya da doğru bir şey değildir...

doğal olarak; "mantığın altında ve küçümseyerek okumak iyidir"...

örneğinin kontrastı da "mantığın üzerinde ve saygı duymak" tır...

yani paradoksunun diğer kısmıdır...

her 2 durumun herhangi birine, hiçbirine ya da bütününe yoğunlaşmak ise bir vizyon tercihidir...

bu vizyonun nedenlerini sorgulamak sürecinde birbiri aralarında geçişler yapılabilir...
hoş olur... mesela kant birini, descartes ötekini, osho hepsini reddederken, mevlana tamamını kabul etmiş, nietzsche ise git gellerle ortada kalmayı tercih etmiştir...

eksik olmasına rağmen hegel bu bağlamda güzel bir özettir aynı zamanda...

laiklik nedir...

2011-12-05T13:15:00.006+02:00

cennet kapısında "türkiye, sen şuraya... ingiltere, sen şuraya... almanya, sen de şuraya geç" gibi bir tasnif olmayacağını bilen atatürk, cennete girmek istemek ya da istememek arzusunu kişilerin özgür iradesine bırakmıştır... fakat cahil toplumlar bu işlerin de nasıl yapılacağını bilmez ve "bizi cennete devlet soksun, cemaatler ya da tarikatlar da olabilir, çocuklarımıza da dinlerini devlet öğretsin" gibi arzu ve istekte bulunabilirler... laiklik bu durumda "hasssktirn lan ordan denyolar" diyen şeydir...

yanılgı...

2011-11-25T16:59:00.002+02:00

"din, altından ırmaklar akan köşklere ve hurilere ulaşmak yolu değildir"

hyper ego...

2011-11-18T21:47:00.006+02:00

sosyal çevrenin - sadece din ve inanç değil - her konudaki etkileri aşikar. benim asıl ilgimi çeken salt bilimcilerin yani kendilerine rasyonalist diyenlerin inanç konusuna da rasyonel düzlemde yaklaşmaları ve ekşi sözlük konseptine birebir dahil olduklarıdır.

"her şeyi biliyorlar fakat bir ot bile yapamıyorlar"

...aynı zamanda sürekli, "yapacağız" diyerek kendilerini yine kendilerine "aynı düzlemde" inandırıyor olmalarıdır... bu da süper egodan sonraki "hyper ego" olmalı...

insan...

2011-10-05T16:17:00.005+03:00

gerçek insan olabilmenin birinci kuralı, kişinin kendi kompleksleriyle yüzleşmesidir...

komplekslerinden arınabilen kişinin kendi sadeliğine yolculuğu artık başlamıştır... özünü arayıştaki bu yolculuk mücevher manzaralı pek çok yoldan geçer... soyut ve somutun iç içe geçtiği ve aynı zamanda "hayret makamı" da denilen bu yolculuk sırasında elde edilen özgüven, sindirerek ağırlaşan üst benlik tarafından kontrol altına alınabilmelidir...

sonsuzluğa giden bu yolda görülenler ve yaşananlar tarif edilemez. kişi bu yolculukta susmayı öğrenir önce...

somutu ve maddeyi her şey, soyutu ve manayı her şey bilenler tarafından kuşatılmış olduğunu, kendi kendilerini bu küçücük dünyalara hapsedip orada mutluluk için çabaladıklarını görür kafalarındaki pek çok soru işaretleriyle...

önce arzuladığı, sonra elde ettiği fakat eksikliğinden dolayı içselleştiremediği yaşam biçimlerini kendi halinde rutinleştirip tüketenler, düşünsel eşdeğerdeki kontrastlarını arar ve ona ilgi duyarlar bir süre sonra... merakları giderecek tatmin unsurları aranır önce kitaplarda, televizyonlarda, filmlerde ve gazetelerde... yolculuktaki kişinin gözü görmez kendi düşmanından başkasını...

onun işi gittikçe hayvanlaşan egosunu dizginlemektir artık...

devamı var...

komşumuz mehmet...

2011-09-12T03:19:00.004+03:00

türkiye'de ki her iki kişiden biri olan komşumuz mehmet rte / akp politikalarını destekliyor...
rte / akp ise, abd ile bir olup kuzey afrika ve ortadoğudaki gelişmemiş ülkelerin iç işlerine müdahale ediyor ve mevcut yönetimlerini devirip "daha uygun" bir yönetim getirmek için para ve silah yardımı yapıyor. bir kaç ülkeyle "şimdilik" dost...

komşumuz mehmet daha önce'de ırak savaşında ülkesindeki limanların ve hava üslerinin kullanımına izin vermiş, türkiye'ye gelen cephane ve silahlar türkiye'den kalkan uçaklarla ırak'lıları öldürmüştü... yani komşumuz mehmet dolaylı olarak bir katil...

komşumuz mehmet, ırak'tan sonra şimdi de cezayir, mısır, libya ve suriye'de insanları birbirine karşı kırdırıyor ve öldürüyor... çünkü komşumuz mehmet bu olayın bir özgürlük ve din meselesi, sünni şii çatışması ve diktatörlük meselelerinden biri olduğunu düşünüyor. çünkü bu proje laik-müslüman formatı ile komşumuz mehmet'in ülkesinde başarılı oldu... üstelik komşumuz mehmet minareleri süngü olarak kullanmayı çok sevdi...

komşumuz mehmet, zayıf ülkelerin topraklarındaki petrolü kontrol etmek ve büyük ortakları ile paylaşmak, daha sonra oraları pazar yapıp zengin olmak istiyor... yani komşumuz mehmet güçsüzleri terk etti... üstelik onları öldürüp kanını emmek istiyor...

burada komşumuz mehmet bize: "hayır! ben böyle şey yapmıyorum" diyebilir...

o zaman komşumuz mehmet'e "amerika ve akp neden arap krallığını ve dikatörlüğünü yıkıp arap halkını özgürleştimek ve demokrasiyi getirmek istemiyor" diye sormak gerekir... - ki arap kadınlarının tamamı otomobil kullanmak istemiyor olamaz... komşumuz mehmet neden arap vatandaşlarına yardımcı olmak istemiyor? komşumuz mehmet bunu düşünemiyor...

komşumuz mehmet'in aklı tutulmuş. baygın belki de uyuyor...

"erkin babaya saygılar...

üslûp...

2011-09-08T22:53:00.002+03:00

topluluk bizim yanımıza gelir. susacak olsak incinirler. bir şey söyleyecek olsak, onlara göre söylemek lazım geldiğinden o zaman da biz inciniriz...

mevlâna celaleddin-i rumî

kuş ve beethoven...

2011-09-06T23:07:00.003+03:00

"tanrı sizin kulağınıza fısıldıyor, benimkine bağırıyor! bu yüzden sağır oldum" der beethoven...

sesi gören zat.

kuşları dinler sabahları... iletişim kurmaya çalışır varlığın sahibiyle... ve önce görüp sonra dinlediği, önce dinleyip sonra gördüğü muammasında sarhoştur belki...

soğuk ve karanlığın ortasındaki ıslak bir kürenin içinde, farklı renk ve boyutlar ile ergonomik formlarda, farklı amaçlarda kuşların uçtuğu, birbirine benzemeyen kusursuz, algoritmik nota ve oktavlarda sesler çıkardığı bir yerde yaşıyoruz. ne yazık ki insanların daha önemli işleri var bunları görmekten ve izlemekten başka...

ve ne yazık ki bunları görenlere ve yetinenlere deli diyorlar artık...

hayret makamında bir türkü, bir nefes gibi...

karanlıktan görünen mavi, ıslak bir küre.... birbiriyle uyum içinde yaşayan canlılar... yeşillik üreten toprak yeşillik üretmeye uygun... yeşillik yiyen hayvanlar yeşillik yemeye uygun... hayat zor diyen hayvanları kurtaran başka hayvanlar... sularda hayat bulan rengarenk canlılar... ve bunlara tamamen düşman ne üdüğü belirsiz bir şey, insanlar...

biz buraya ait değiliz, sürgünüz... sanki kovulmuşuz bir yerlerden...

ya da hükmederiz bunlara... korur kollarız, severiz onları "ne güzel şeysin sen" diyerek... işte o zaman cennetten geldiğimizi düşünürüm. o zaman burası bir koridor olur daha güzel bir mekâna...

ouroboros...

2011-09-06T22:54:00.001+03:00

kendini yaratmayı sembolize eden kuyruğunu yutmuş bir yılan şeklidir.

bu sembol { doğanın ebedi döngüsü } 'nü ifade etmektedir. başlangıç ve son yoktur. sonsuzluk vardır ve bu aynı zamanda sendedir...

diğer her şeyde olduğu gibi...

fark...

2011-08-30T21:39:00.003+03:00

uzak memleketin toprakları üstünde kanlarını döken kahramanlar: burada dost bir vatanın toprağındasınız. huzur ve sükun içinde uyuyunuz. sizler mehmetçiklerle yan yana koyun koyunasınız. uzak diyarlardan evlatlarını harbe gönderen analar, gözyaşlarınızı dindiriniz. evlatlarınız bizim bağrımızdadır. huzur içindedirler ve huzur içinde uyuyacaklardır. bu toprakta canlarını verdikten sonra artık bizim evlatlarımız olmuşlardır...

m. kemal atatürk
çanakkale savaşı'nda ölen düşman askerleri için... annelerine...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

mesele, mevcudiyetinizi hissetirmeden çok ilerilere gitme, adeta can damarlarında dolaşma ve sonra eğer geri dönülecekse yara alınmadan, hissedilmeden dönüp geriye gelme meselesidir.

İster { maddi güçleri } bakımından, isterse { kendi ülkelerindeki } güç kaynakları ve { gücü temsil eden kaynaklar } bakımından, isterse { ilim mahfilleri } açısından, isterse toplumun büyük kesimlerine ve büyük kısımlarına bu düşünceyle ulaşmaları açısından belli bir noktaya ve kıvama gelecekleri an'a kadar bu şekilde hizmete devam etmeleri şart. zaruri ve lüzumlu.

yanlış bir şey yapar, kıvama ulaşılmadan, özleriyle tam bütünleşmeden, gereken mesafe alınmadan, bir kısım erken huruç dediğimiz çıkışlar yaparlarsa dünya başlarını ezer ve müslümanlara cezayir’deki hadise gibi yeni bir hadise yaşatırlar. suriye’deki 82 vakası gibi bir fecaat yaşatırlar. her sene mısır’da yaşanan fecaat ve fezaat gibi bir fecaat ve fezaat yaşatırlar.

firavunlar çağını yaşıyoruz. toprak, firavun bitirmek için çok mümbit.

öyle bir dönemde, tam özünüzü bulacağınız, kıvama ereceğiniz an'a kadar, dünyayı sırtınıza alıp taşıyabilecek güce ulacağınız an'a kadar. o kuvveti temsil edeceğiniz şeyler elinizde olacağı an'a kadar,

{ türkiye devlet yapısı ölçüsüne göre bütün anayasal müesseselerdeki güç ve kudreti cephenize çekeceğiniz an'a kadar } her adım erken sayılır...

fethullah gülen
türkiye'de yaşayan sevenlerine ve destekçilerine...

muhafazakârlık virüsü... sonucu...

2011-08-28T23:55:00.000+03:00

doğurduğumuz çocuğu gereğinden fazla muhafaza edip, önce aileye, kültüre ve gelenek disiplinine aidiyet duygusunu perçinliyoruz. minimal çaptaki "biz" kendiliğinden oluşuveriyor. doğal olarak kendimize bir de "diğerleri" yaratmış oluyoruz...

bu cehaletin tezahürü olarak hayattan, bağımsızlıktan ve özgürlükten korkma refleksi ile oluşan bu savunma ve korunma içgüdüsü ile birlikte toplu yaşam kültürü de tabi ki yarım yamalak oluyor. mesela trafikte yanlış hareket yapan kişi tanıdık değilse kızıp kavga ediyor, tanıdıksa konuşup gülümsüyoruz...

tanımadıklarımız, potansiyel düşmanımız olarak artık her yerdeler...

doğal olarak bireysellikten ve bireye saygıdan uzak, grupçu ve toplu yaşam kültüründen bihaber olduğumuz için iki yüzlü bir yaşam biçimi de kaçınılmaz oluyor. tanıdıklarımız ve ait olduğumuz grup içinde dahi ayrı bir savaş dönüyor. "onun çocuğu avukat, bunun ki doktor, komşunun eşi zengin iş adamı, benimkiler değil... onlar "saygın" ben değil gibi { kompleksler } eşliğinde gazlanan ve hemen her yerde dikte edilen bir yaşam modeline yani sisteme davet ediliyoruz ve yarış başlıyor...

düşünceler ve fikirler yerine ihtiras ve ego gibi hislerimize oynayan bu yarışta nabza göre hırs tetikleniyor ve hemen her yerde besleniyor... doğal olarak her şey mubah oluyor. arada üzülenler, kırılanlar, savaşlar, bencillikler, ihtiraslar gibi aslında her kesimin { farkında bile olmayarak } destekleyip büyüttüğü ve fakat her zaman ve her yerde şikayetçi olduğu konular kaçınılmaz oluyor... neticede durumun gerekliliği ve bedeli. ney'den ve kimden şikayet ediliyor?

pahalı, "özel" ve herkeste olmayan şeyleri elde etmenin dayanılmaz hazzı ile kendimizi önemli bir işi başarmış edaları ile insanlara sunup onları daha da tahrik ediyor, mevcut sistemin istediği insan modelini yaratmada katkıda bulunuyoruz...

bu analizimi duruşundan, görünüşünden, giyinişinden, yürüyüşünden, otomobilinden ve bulunduğu merci ve mekanlarından haykıran insanların oyuncu olduğu bu tiyatroya hoş geldiniz efenm...

ivan goncharov, oblomov...

2011-08-21T23:13:00.005+03:00

sabahleyin yataktan kalkıp, kahvaltı edip divanına uzanınca başını ellerine alıp, gücünü kuvvetini esirgemeden düşünceye dalardı. sonunda, kafası bu sıkı çalışmadan yorulur ve rahat bir vicdanla kendi kendine: eh, bugün insanlık için yeterince çalıştım, derdi. o zaman oblomov biraz dinlenmeye karar verir, çalışma yatışını değiştirerek daha rahat, hülyalara daha elverişli bir yatışla uzanırdı. ciddi işleri bir yana bırakarak içine kapanmak, kendi yarattığı hayal dünyasında yaşamak oblomov'un en büyük zevkiydi...

çalışan, koşturan insanları hiç anlamıyordu, oblomov. 'ne zaman yaşayacaklar bunlar? diye düşünüyordu.

yaşamak dediği, hiçbirşey yapmadan uyumak, yemek yemek, tekrar uyumak ve rahatça, kayıtsızca hayal kurabilmekten ibaretti...

ancak bazen farklı bir halet-i ruhiye onu sarar, başka bir bilinçle düşünmeye başlardı. "yarım kalmış bir adam olduğunu, ruh güçlerinin gelişmekten geri kaldığını, hayatına bir ağırlığın çöktüğünü düşündükçe içi parçalanıyordu. başkalarının zengin, hareketli hayatını kıskanıyor, kendi hayatının yolunu ağır bir kaya parçasıyla tıkanmış, daracık, zavallı bir keçiyolu gibi görüyordu. içinde hiç uyanmadan kalmış, biraz kurcalanmış fakat hiçbiri sonuna kadar işlenmemiş bir çok yetenekler olduğunu acı acı seziyordu. içi yanarak anlıyordu ki, onda gömülü kalmış iyi ve güzel birşeyler vardı. belki çoktan ölmüş, ya da bir dağın derinliklerindeki altın gibi saklı kalmış olan bu hazine çoktan meydana çıkmış olmalıydı. ama öyle derinlerde kalmış, üzerine öyle pislikler yığılmıştı ki…

sanki dünyanın ve hayatın ona verdiği nimetleri birisi çalmış ve yine kendi ruhunun derinliklerinde bir yere gömüp bırakmıştı. sanki bir güç onu hayat meydanına atılmaktan, iradesini ve zekasını alabildiğince açılıp harcanmaktan alıkoyuyordu. sanki gizli bir düşman, daha yola çıkarken onu ağır eliyle yakalamış, insanlığın doğru yolundan uzaklara fırlatmıştı...

sanki...

öğretmen...

2011-08-19T00:43:00.013+03:00

her şeye başkaldırıyorum!

başka insanların kendilerini üzerimde yetke saymalarına, başkaları tarafından eğitilmeye, başkalarının bildiklerini bana kabul ettirmeye çalışmalarına başkaldırıyorum.

kendim bulmadıkça hiçbir şeyi doğru kabul etmiyorum.

başkalarının benden farklı düşünmesine karşı değilim, ama onların bana düşüncelerini, yaşamla ilgili görüşlerini zorla kabul ettirmeye çalışmalarına katlanamıyorum. daha küçük bir çocukken de başkaldırıyordum. dinliyor, izliyor, ama bir yandan da sözlerin yanılsamasının ardındaki hakikati arıyordum...

jiddu krishnamurti.

.. öğretmenim!

aydınlanma...

2011-08-15T20:05:00.005+03:00

aydınlanma, insanın kendisinin sorumlu olduğu gelişmemişliğinden kurtulmasıdır.

gelişmemişlik; bir başkasının yönlendirmesi olmadan kişinin kendi aklını kullanamamasıdır. eğer bunun nedeni akıl yoksunluğu değil, bir başkasının güdümü olmadan aklı kullanma kararlılığı ve cesaretinin yokluğu ise, o halde gelişmemişliğin sorumlusu kişinin kendisidir.

aydınlanmanın şiarı şudur : sapere aude! kendi aklını kullanma cesareti göster!

immanuel kant

iyi ve komik...

2011-08-12T23:25:00.009+03:00

bir şeyde ilk olmak isteyene "iyi" denir ama bir başkasından önde olmak istemeyene de "iyi" denir...

hangisi daha iyi ?

ya da,

bana gülüyorsunuz, çünkü ben farklıyım ama ben de size gülüyorum çünkü hepiniz aynısınız.

hangisi daha komik ?

dünyanın sorunu...

2011-08-04T20:05:00.010+03:00

dünyanın sorunu; akıllılar hep kuşku içindeyken, aptalların küstahça kendilerinden emin olmalarıdır.

bertrand russell

düşünce...

2011-08-01T23:51:00.003+03:00

dünyayı ve dünyadaki şeyleri sevmediğimiz, onlardan yalnızca yararlandığımız için yaşamla bağımızı yitirdik. şefkat duygumuzu, duyarlılığımızı, güzel şeylere tepkimizi yitirdik; doğru ilişkinin ne olduğunu ancak bu duyarlılığın yeniden kazanılmasıyla anlayabiliriz.

insan, kendi düşüncelerinin farkında olduğu zaman görecektir ki; düşünen ve düşünce şeklinde bir bölünme vardır. gözlemleyen ve gözlemlediği, deneyimleyen ve deneyimlediği. sonunda bunun bir illüzyondan ibaret olduğunu keşfedecektir. sonra sadece saf bir gözlem kalacaktır, geçmişin ve zamanın gölgesini içermeyen bir kavrayış. bu zamansız kavrayışı zihine derim, köklü bir mutasyon getirir. bütünsel, toptan omuzlama asıl en önemli harekettir.

düşünmek, düşünülmüş düşünceleri tekrarlamak değildir…

doğru düşünme, doğru düşünceden kesinlikle farklıdır. doğru düşünce, durağandır. doğru düşüncenin neler olduğuna ilişkin olarak bizler bir şeylerin öğretilebilmesi mümkündür; ama doğru düşünmenin nasıl bir şey olduğuna ilişkin bir şeyler öğrenebilmemiz mümkün değildir: çünkü o, bize öğretilebilecek bir şey olmayıp, bizim yapmamız, sürekli bir uygulama ile nasıl olması gerektiğini anlamamız gereken bir şeydir. doğru düşünme, durağan bir şey olmayıp, her bir zihnin, kendi içinde gerçekleşmesi gereken bir harekettir. bu nedenle, bizzat bizim tarafımızdan yapılması gereken bir etkinlik olarak doğru düşünmeyi bize, bizim dışımızdan birilerinin öğretebilmesi mümkün değil…

doğru düşünceyi kitaptan, öğretmenden öğrenebilir ya da buna ilişkin bilgi toplayabilirsiniz, ama bir yol ya da bir kalıp izleyerek doğru düşünmeye ulaşamazsınız...

j. krishnamurti

socrates'in savunması...

2011-07-28T20:57:00.012+03:00

sokrates'i suçlayanlar vardır. bu suçlayanların tam olarak kimler olduğu bilinmemekte; fakat başlarında meletos'un olduğu sanılmaktadır. ünlü komedya yazarı aristophanes de sokrates'i sofistlerle ( şüphecilerle ) bir tutmuştur. sokrates'in kötü, yalancı biri olduğu, her şeye karıştığı, eğriyi doğru diye gösterdiği gibi suçlamalar söz konusudur. aristophenes, eserine sokrates'in öğrencilere para karşılığında ders verdiğini, öğrencilerin aklını karıştırdığını yazmaktadır. oysa sokrates'in kimseye verecek bilgisi yoktur.

bir gün, sokrates'in bir arkadaşı halka sokrates'ten daha bilgili kimsenin olup olmadığını sormuştur. tanrı sözcüsü, sokrates'ten daha bilgili kimse olmadığını söylemiştir. sokrates bu olanlardan sonra bilgili bir insan olmadığı hâlde tanrı'nın neden böyle söylediğini düşünüp durmuştur. sürekli kendinden daha bilgili birisini arar. sonunda görür ki hiç kimse bilgili değildir. yalnız kendisinin ayrıcalığı, bilgili olmadığını bilmesidir.

sokrates daha bilgiliyi arama sürecinde çok düşman kazanmıştır. çünkü pek çok kişinin gerçekte bilgisiz olduklarını ortaya çıkarmıştır. önce devlet adamlarının bilgisizliğini ortaya çıkarmıştır. sonra şairlere gitmiş, onların şiirlerini yalnız içgüdü ile yazdıklarını göstermiştir. sanat sahiplerinin de aynı kusuru taşıdıklarını, bilmedikleri şeylerden dem vurduklarını ispatlamıştır. sokrates aslında asıl bilgiye sahip olanın tanrı olduğunu düşünmektedir. bu süreçte sokrates, kafasını meşgul eden soruların cevabını ararken çevresinde olan bitenlerin farkına varmamıştır. etrafındaki pek çok kişi, onun gençleri doğru yoldan ayırdığını, tanrıların yerine yeni tanrılar koyduğunu söylemektedir. bu söylentiler onu mahkemeye sürükler. sokrates, mahkûm olursa suçlandığı gibi tanrıtanımaz olduğu için değil üzerine kin çektiği içindir.

bu gelişmeler karşısında, sokrates çok soğukkanlıdır. ölmek veya mahkûm olmak onun umrunda değildir, o sadece doğruların peşindedir. tehlike karşısında yılmamak, korkmamak onun prensibidir. ona göre insanların en çok korktuğu şey olan ölüm aslında kaçınılacak bir şey değildir. o sadece kötülük yapmaktan korkar.

sokrates, ideallerinden dönmemekte kararlıdır. o, asla tanrı dışında kimseye boyun eğmez. hakkında atılan iftiralar hep asılsızdır. sokrates'in sürekli öğrencileri olmadığı gibi malı mülkü de yoktur. o dünya hayatına önem vermeyen bilge birisidir. yargıçları yumuşatmak amacıyla asla mahkemeye ailesini ve çocuklarını getirmez. Kararı, tamamıyla yargıçların iradeleri elinde olan tanrı'ya bırakır.

sokrates, mahkemece suçlu görülür. o bunu beklemektedir ve hemen hiç tepki göstermez. o, herkesten farklı bir kişidir. insanların geneli gibi makama, mevkiye, dünya hayatına hiç önem vermemiştir ki şimdi üzülsün. insanlara, hep ahlakı, erdemi öğütlemiştir. böyle bir insana ancak devletin hesabına çalıştığı için ödül verilmelidir. mahkeme, para cezası vermez; çünkü parası yoktur. sürgün etmez; çünkü sürgüne gittiği yerlerde yine halkı yönlendirecektir. nihayet ölüm cezası verilir. o, ölüm cezasına rağmen başkaları gibi ağlayıp sızlamamıştır. yaptığı hiçbir şeyden dolayı pişmanlık duymaz.

platon'a göre sokrates'in öldürülmesi için oy kullananlar çok acı çekecektir. kurtulması için oy kullananlar ise gerçek birer yargıçtır.

sokrates'e göre ölüm bir ceza değildir. sadece bir yolculuktur. ayrıca öteki dünyada soru sormak yüzünden mahkûm edilme tehlikesi de yoktur. sokrates, atinalılardan son bir şey diler: çocukları erdemden, doğruluktan ayrılırsa kendisinin atinalılara gösterdiği gibi onlara yol göstersinler. çocukları kendilerine fazla değer verir ve bu dünyada bir hiç olduklarını unuturlarsa onları azarlamalarını ister atinalılardan.

sokrates, ayrılık vaktinde ölüme giderken yargıçlar da yaşamaya giderler. fakat platon'a göre, bunların hangisinin daha iyi olduğunu ancak tanrı bilir.

bağımsız düşünce ve eğitim...

2011-07-28T20:50:00.012+03:00

insana bir uzmanlık öğretmek yetmez. bununla insan, doğrusunu isterseniz işe yarar bir makine olur ama tam ve eksiksiz bir kişilik kazanamaz. elde edilmeğe değer bir şeye coşkunlukla yönelmesi gerekir onun. bir güzellik ve ahlâkça iyilik duygusu edinmelidir. uzmanca bilgileriyle, dengeli bir biçimde gelişmiş bir insandan çok, iyi eğitilmiş bir köpeğe benzer.

insanların dürtülerini, özlemlerini ve acılarını anlamaya çalışması gerekir. bu değerli şeyler genç kuşaklara öğretmenlerin insanca yaklaşmalarıyla aşılanır. yoksa el kitaplarıyla, yalnız onlarla değil. kültür, her şeyden önce budur ve böyle korunur. "humanites" yi önemli bir şey olarak salık verdiğim zaman gözettiğim budur. yoksa, tarih ve felsefe alanında kuru bir özel bilgi değil.

"gündelik yarar bakımından yarışma ve vakitsiz uzmanlaşma sistemi" üzerinde aşırı derecede durmak insan kafasını körletir". oysa bütün kültür hayatı ve kısacası bilimlerin gelişmesi bu kafaya bağlıdır. ayrıca iyi bir eğitim için bağımsız eleştirici düşüncenin de gençlerde geliştirilmesi önemlidir. oysa bu gelişme; gereğinden çok şey okutularak büyük ölçüde kösteklenmiştir. gereğinden çok şey okutmak, ister istemez düzeyde kalmaya ve kültürsüzlüğe götürür. öğretim öyle olmalı ki; sunduğu şey, değerli bir nimet sayılmalı. güç bir ödev değil.

albert einstein

makroya methiyeler... özgürlük...

2011-01-02T03:05:00.012+02:00

"hiç bir şeyden emin olma her şeyi sorgula" derler. en azından kant ve descartes bunu diyor.

dolayısıyla ne kadar çok fark edersen, o kadar çok sorgulamak zorundasın ve sondan uzaklaşırsın. belki de başlangıçtan...

yani; televizyonu bilmeyen biri için yayın, prodüksiyon, yapım, uydu teknolojisi, kamera, film, görsel efekt belki de rol gibi kavramlar olmayacak ve her biri kendi içinde milyonlarca bilinmeyenle gelmeyecekti… yani kişi, sadece televizyonu bilmemiş olacaktı o kadar.

burada önemsediğim konu aramak, sorgulamak ve bilmek değil, arayışlar basitleşip lokalleştikçe nitelikli bilgi ve derinliğin daha da arttığıdır...

peki çok bilmek aslında daha çok cahilleşmek demek midir?

bilgi güncelin doğrusu bile olsa gerçeğin karşısında bir paradoks mudur?..

anadolu ozanları çok az şeye yoğunlaşmış ve derinleşmişlerdir. sadece aşk ve aşık… bazıları - birlikte - tanrı... mesela sadece iki konuya daha, otomobillere ve bilgisayarlara da yoğunlaşabilselerdi yani bir kaç farklı konuya da yoğunlaşabilselerdi; aşk, söz ve his konularında bu kadar derinleşebileceklermiyidi?

insanoğlu bu anlamda eskiyi kutsaken aslında cehaleti mi övüyor?

nitelikli sonuca ulaşabilmek yani daha çok bilmek için lokalleşme kaçınılmazdır. bu yüzden insan aslında ne kadar çok şey bilirse o kadar daha çok şeyi de bilemeyecek ve tarif ederken yanılacaktır.

işte bu yüzden çok "bilen ya da bildiğini sanan" çok yanılır…

tag.

çok bilen çok yanlılır. türk atasözü
bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir. socrates
her şeyden şüphelen ve sorgula. immanuel kant
allah hakkında bilmeden konuşanlar. kuran hac 3
bu dünya bir hayalden ibaret. quantum
bu dünya bir manadan ibaret. kuran
burası bizim, biz bu'yuz. muhafazakarlık. defolun. faşizm.
iç dünya. tasavvuf, felsefe ve psikoloji
alet. mikroskop

makro : düşünmek ve bilinmeyene yolculuk cesaret ister merak eder ve dünyadaki diğer insanlardan yardım diler...

alet. teleskop

ego.m...

2010-12-13T16:25:00.011+02:00

yıllarca karınca sürüleri besledim evimde...
reçel damlatıp akın akın gelişlerini,
yavaş yavaş dönüşlerini izledim...

cesetlerini topladım zayıflarının tek tek...

hemen yukarıda...

yaşam hakkı tanıdığım örümceklerimi besledim onlarla...

yağmur yağarken pencereden bakıp,
ıslanmayı kader bilen sokak köpekleri çağırdı beni...

yanlarından geçen "asil" köpeği fark ettiklerinde,
aksi istikamete çevirdikleri başlara...

duygularına merak sardım sonra...

özgürlüğün beslediği serseri ruhlarına aşık oldum.

avucundaki yemle güvercin besleyen babamın
yediği soğuğa da ses çıkarmadım,
sabahın beşinde öten bülbüle de sebep soramadım...

ışık,
etrafında uçuşan ve bir süre sonra canını teslim eden kelebekleri
gördükten sonra ışık oldu benim için.

varlığı yalnızca fark edilmek ve
kendini feda etmek olan inekleri izledim saatlerce...
umur yoktu yakınlarında...

günlerim kavşaklardaki trafik sıkışmalarını izlemekle geçti.

kâh küfür ettim karşımdaki şoföre, kâh izin verdim geçsin diye...

kanadı kırılan bir kelebeğe üzülerek eskidi yüzüm.

insanlara yabancılaştım.
üzüldüm kendilerini göremiyorlar diye.

bu da benim egom oldu...

aşk. referans : kader...

2010-12-11T15:40:00.027+02:00

mesele yalnızca akıl ile algılanmaya çalışıldığında oldukça zor bir meseledir. kilit konu aslında şu’dur : kalbi çarptıran “ilk güç” bedenden ve akıldan değildir...

vücut önce yaratılmış olmasına rağmen "kalp" bağımsızdır. o laf dinlemez. kontrol edilemez. beynin kontrolünde değildir... bağımsız ve özgürdür! insan da ona tabidir. dolayısıyla beyin ve ürünleri "herşey" demek değildir.

beyin yalnızca ses ve ışık yorumlayıcısıdır. beyin, görünen ve bilinen ile var olup ona göre şekillenirken kalp, beyni arar. ona yaşam vererek, her an her saniye kendisini ona göstermek ve anlatmak ister. beden, ruh ve düşünce olarak ayrı ayrı "dolanan" insanlara bir nevi, "bak ben buradayım!, içindeyim!, ben yoksam sen de yoksun!, ben susarsam sen de susarsın.

..ben yoksam sen hiçsin!" der.

...yani konu, bu durumu fark eden insanın kalbine boyun eğmesiyle, kalbini sahip, aşık ve dost olarak sebebi arayışı ile ilişkilidir. böyle bir düşünce sistematiğine de bazen mahal vermemek ve rol yapmak ta gerekmektedir.

mevlana;

{ topluluk bizim yanımıza gelir. susacak olsak incinirler. bir şey söyleyecek olsak, onlara göre söylemek lazım geldiğinden o zaman da biz inciniriz } diyerek bir anlamda bilgelikten utanmanın ve çaresizlik karşısındaki acizliğin ve naifliğin de itirafındadır.

kişi bu dünyada hiç bir zaman tatmin olmaz. zaman ve mekan kavramları onun için ifadesizdir. dünya ile şekillenip kendini bu sınırın içine hapsedemez. sonsuzluk yolunda yolcudur artık. sorar, sorgular, anlar, anlatır... katar. kattıkça, katabildiğince katar. yanılır yanıldıkça yoğrulur, pişer, yanar…

bu arada kendini kaybetmesi sürecin doğal sonucudur. buna { yok olmak } denir.
biri size "yok ol" derse " , "çok zor. yanmam lazım" deyin :)

önce "ben" kelimesinden uzaklaşıp, herkesle, herkes adına iletişim kuranın benliği kaybolur. Yanmadan önce “hiç” olur. Ya da hep olur, bütün olur... egolar gelir giderler…

paradoksun her yanı ona aittir artık. sonsuza kadar içinde gezer kaybolur. her şey dönmeye başlar o zaman. orta durur. kendi geçişlerini izler. bu yolculukta karşılaştığı güzellikler bedenlerinden sıyrılmıştır artık. mana olur. kadın, erkek, sevgili, eş, dost, hayvan, bitki, dağ, taş, güneş ve ay gibi tasvir edilen şeyler değillerdir. "biz" olunmuştur.

mevlana adındaki yolcu, şems adındaki yolcuyla karşılaşır. birbirlerine kattıkları şeyler "başka" şeylerdir. ilk bir oluştur. bütün oluştur.

buna "aşk" denir.

sonsuzluk seyahati hiç bitmez, yoğunluğu artar... artar... maşuk, aşığın gözünde beden ve huy değildir artık.

kainat, güneş ve ay'dır.

yaşamın anahtarı...

2010-10-06T00:06:00.021+03:00

quantum mekaniği ile yerle yeksan olan gerçek bilinci için neden girift yerine paralel bir yaşamsal algı oluşturuluyor?

ayrıştırılan... ve aidiyetlere hapsedilip yarımlaştırılan sonuçlar, iletişimsizliğe ve ayrışmaya giden sonsuz yollar mı aslında?

birbirinin zıttı ve fakat bütünlüğü üzerine kurulan bu sistemin oluşturduğu merkez pozitif bilimin karşısına neden inancı ayna yapamıyor? ve ortayı rasyonalize edemeyerek hayatı bütünüyle kapsayamıyor?

neden ille de beyaz giyinilip hafif olunulmak durumunda? neden siyahın ağırlığı yadsınıp inkar edilmeli ya da ötekileştirilmeli? neden ille de biri "sevilmeli" ve eksiklik kutsanmalı?

bilim dinin; din bilimin karşısında bütünü oluşturan değil de "ayrıştıran ve seçilmesi gereken" olarak bulunmalı?

pozitif konu uzmanları, deneyler ve laboratuvarlar ile mevcut mantığı tatmin edip sorularını cevaplarken, negatif eğitmenlerinin(?) kendisini bilirkişi olarak görmesinden kaynaklanan bir sorun olabilir mi?

bilinmeyenin aydını, uzmanı, eğitmeni ve kural koyucusu bir olabilir mi?

inanç ve din, kişilerin samimiyetinden ayrılıp "uzmanlara" devredildiği sürece, sınırsızlık ve sonsuzluk kısıtlanarak ve ancak "uzman" kişiler kadar; akıl ve pozitivizm ise sindirerek ilerlemeye, mantık üzerine bir gerçek oluşturmaya devam edecektir.

tanrı, "gaybı bizden başkası bilemez" derken "din ve inanç uzmanları" bu haddi kendilerinde nasıl bulabiliyorlar? milyarlarca insanın neye ve nasıl inanması gerektiğini anlama ve bilme yetisini kendinde bulmak nasıl bir ruh halidir ki yetinmez, yaratıcı, kutsal kitap ve insan ilişkileri hakkında risaleler yazma haddini kendilerinde bulabilirler?

manen kendisini dahi hiç bir zaman merak etmemiş, kim ve ne olduğuna kafa yormadan "gerçeği" bu kitaplarda aramak ve öğrenmek arzusu da nedir?

bu hâl, toplumsal şizofreninin hangi aşamasıdır?

novus ordo seclorum : aşuretik...

2010-10-01T11:04:00.027+03:00

önnot : kişisel tabirimle { aşuretik } bir yazıdır. kendi icadımdır. lütfen literatürlerde arayarak komik olmayınız.

döneme kişisel bakışım olmakla birlikte kimseyi bağlamaz ve hiç bir yerinde kronoloji güdülmemiştir. güdülseydi dakikalar ve saniyeler belirtilerek anlatılırdı. dolayısıyla diğer bir yönüyle, hayatında 300-500 kitap ile düşünce ve kişilik oluşturmuş fakat bilgisayar ile doğru bilgiye erişim yöntemlerini bilmeyen, bilmediği için bilinemeyeceğini legalleştirmeye çalışan, dolayısıyla dünyanın tüm kütüphanelerini, bilimini ve tarihini eş zamanlı olarak içinde barındıran ve adına internet denen bu sistemi küçümseme haddini kendinde bulan ve "bu halini" kendisi kadar saygın ortamlarda, ortam kadar mevzular, mevzu kadar cümleler içinde sarf eden kişilere özel atıftır.

novus ordo seclorum

seksenli yılların başında özal ve michael jackson önderliğinde başladı yani ( içlerinde benim de bulunduğum ) “gönüllü dejenerasyon misyonerliğini” üstlenen, kafası üzerinde dönüp yerlerde sürünen bir grup genç ile birlikte "çağ atlayan" memlekete demokrasinin gelişi, garih ve sabancı suikastleri ile yol buldu...

önce ekonomik güç : para

Alamanya ağırlıklı olmak üzere minareleri süngü yaparak cahil ve saf denizinde fener ile para arayan bir grup genç, kasalarını doldurduktan sonra, parabassanlarla jet hızında ortak oldu. Yeterli sermayeyi elde edemediğini gördüğünde rahatsız oldu ve daha rahat hareket edebilmek için ülkedeki diğer para kaynaklarına göz dikti. “Ülkeye demokrasi getirebilmek” için önce - her şeyin başı olan para - ekonomik güç gerekliydi. Bu süreçte Sabancı kardeşler parçalandı ve aralarına ortaklar serpiştirildi. Üzeyir Garih mezarlıkta ölü bulundu. Rahmi Koç "derhal" izne ayrılmak istedi.

"Hortumcu Operasyonu" konsepti ile Dinç Bilgin, Erol Aksoy, Cem Uzan ve Karamehmet elindekiler yüksek yargı(!) ile el değiştirip yurt dışına kaçmaları sağlandı. Kalanların üzerine vergi konularak ezildi ve hareket alanları kısıtlandı. En son yine Karamehmet işbirliği ile "iş", tatlıya bağlanadı. Türkiye'deki dolar milyarderi sayısı 6 dan bir anda 30'a çıktı.

Bu süreçte, para yollarını tutan ve trafiği ile yakın ilişkisi olan mafya reislerinin tamamı, eski defterleri karıştırılarak bulunan mevzular ile harmanlanıp paketlenerek ceza evlerine tatile gönderildi.Türkiye'ye demokrasi getirebilmek için para "olmassa olmazdı"

Bu yeni yetme zenginlerin ortak paydaları, yurt dışında yaşayan ve sürekli ağlayan bir adamı çok sevmeleriydi. "En çok sevenler, en çok ağlayanlardır" şeklinde ilginç bir iç düzen oluşturuldu. Kampanya tuttuğu için ağlamak bir süre sonra propaganda aracı edilecekti. Bu adam görevi icabı, okyanus ötesindeki patronu ile birlikte şiddetli bir biçimde Irak gibi, Türkiye'ye de demokrasi gelsin istiyordu.

Demokrasinin gelebilmesi için "Türkiye'de" neler yapılması gerektiğini tek tek anlattı. Bkz. video siteleri. Bakabilirseniz tabi. Hepsi kapatıldı. Fakat bu videolardan biri, silinmeden önce tarafımca yazıya döküldü. "Sinsiliğin tarifi" paragrafı ile başlayan ve ironik bir ültimatom ile biten videoda söylenenler aşağıdaki gibidir. Buyrunuz.

Mesele, mevcudiyetinizi hissetirmeden çok ilerilere gitme, adeta can damarlarında dolaşma ve sonra eğer geri dönülecekse yara alınmadan, hissedilmeden dönüp geriye gelme meselesidir.

İster MADDİ GÜÇLERİ bakımından, isterse "KENDİ ÜLKELERİNDEKİ" güç kaynakları ve GÜCÜ TEMSİL EDEN KAYNAKLAR bakımından, isterse İLİM MAHFİLLERİ açısından, isterse toplumun büyük kesimlerine ve büyük kısımlarına bu düşünceyle ulaşmaları* açısından belli bir noktaya ve kıvama gelecekleri an'a kadar bu şekilde hizmete devam etmeleri şart. Zaruri ve lüzumlu.

Yanlış bir şey yapar, kıvama ulaşılmadan, özleriyle tam bütünleşmeden, gereken mesafe alınmadan, bir kısım erken huruç dediğimiz çıkışlar yaparlarsa dünya başlarını ezer ve Müslümanlara Cezayir’deki hadise gibi yeni bir hadise yaşatırlar. Suriye’deki 82 vakası gibi bir fecaat yaşatırlar. Her sene Mısır’da yaşanan fecaat ve fezaat gibi bir fecaat ve fezaat yaşatırlar.

Firavunlar çağını yaşıyoruz. Toprak Firavun bitirmek için pek mümbit.

Öyle bir dönemde, tam özünüzü bulacağınız, kıvama ereceğiniz an'a kadar, dünyayı sırtınıza alıp taşıyabilecek güce ulacağınız an'a kadar. O kuvveti temsil edeceğiniz şeyler elinizde olacağı an'a kadar,

"TÜRKİYE DEVLET YAPISI ÖLÇÜSÜNE GÖRE BÜTÜN ANAYASAL MÜESSESELERDEKİ GÜÇ VE KUDRETİ CEPHENİZE ÇEKECEĞİNİZ AN'A KADAR" her adım erken sayılır. Her adım 20 gününü doldurmadan yumurtayı kırma gibi bir şeydir. Civcivleri terk eden bir kuluçka gibi civcivleri doluya fırtınaya terk etmek gibi bir şeydir.

Ve burada yapılan şeyler bunlardır.

Burada yapılan şeyler, mikro planda dünya ile hesaplaşma işidir.

Buyuz. Sesimiz soluğumuz bu.

Bunca kalabalık içinde ben bu duygu düşüncemi sözde mahremce anlattım ama; sizin mahremiyete sadık, mahremiyet mevzunda hassas duygularınıza sığınarak anlattım. Biliyorum ki elinizdeki meyve suları, boş kutularını dışarı çıkarken bir çöp kutusuna attığınız gibi bu düşünceleri de "açık olma yanıyla" çöp kutusuna atıp geçeceksiniz.

Arz edebildim mi?

"Sırrın senin esirindir. Söylersen esiri olursun"

F.Gülen

Kronik Afrika, Asya, Rusya, Yugoslavya ve son örnek: Türkiye

Daha sonra bu prensler ile medya* ve iş dünyası kökünden satın alındı. Kimi zaman çalı çırpı kadar karışık, kimi zaman ipek kadar yumuşak ticaretler yapıldı. Yanaşmayanlar tek tek bertaraf edilmeye başlandı. Memleketin her tarafı ( özellikle sahil ve sınır kesimleri ) "eşe dosta" satıldı. Bu eş ve dostların İngiliz, Amerikan, Yunan, İsrail ve Alman ağırlıklı olması ilgi çekiciydi. Ülkenin tüm stratejik kurumları için irili ufaklı firmalar kurulup dünya devleriyle ortak edilerek devredildi. Memleketten nasiplenemeyen ve bu parçalama operasyonunun dışında kalanlara kaş göz işaretleri ile cilveler yapılarak, uçaklar ve krizlerle darmadağın edilen dünyanın başıboş paraları da getirildi ve doğal olarak rakamlar obez oldu.

"Ekonomi iyiye gidiyor. Ülke büyüyor ve gelişiyor. Herkes Rockefeller oldu ( bkz. bursla bitirdiği üniversiteden sonra 1 yılda nasıl gemi alınır? formüllerini henüz her şeye vâkıf bir banka dışında kimse bilmiyor )" havalarıyla şişirilen balonlar halka üflenerek savrulmaması için önüne "duble yollar" serildi.

Halk bu yollarda hizaya girip koşarken, üflenen gazları teneffüs etti. Keyiften bayılanlar için "hastaneler" hazırdı. Bir süre sonra halk, koro halinde "hava temizleniyor, her şey iyiye gidiyor, ülkeye demokrasi ve huzur geliyor" diye tek bir ağızdan bağırdı. Bu arada pantolonlarında cep olmadığını farketmedi. Cep veya içindekiler zaten pek önemli değildi. Önemli olan "ülkeye acil olarak demokrasinin gelmesi" gerektiğiydi.

Demokrasi, halkın ivedi sorunu olarak zaten ilan edilmişti.

Sanıldığı gibi asıl sorun; fakirlik sınırı altında yaşanması, iflaslar ve işsizlik ile dağılan aileler değil, demokrasi olarak belirlendi. Bu "insana hizmet, hakka hizmettir" bedeli için araya havuzlu villa"cık"lar, gemi"cik"ler, saat"cik"ler gibi medyaya da yansıyan ufacık primler sıkıştırıldı. "olsun" dedi halk, o bunları hak ediyor. Sanki öncekiler yememişti...

Her fırsata atalarının bir lafını sıkıştıranların "su i misal emsal olmaz" lafını bilmediği görüldü...

Birileri gidişattan rahatsızlandı. Tedavisi için özel bir medya timi kuruldu…

Sürekli zarar açıkladığı halde birden bire ülke sevgisi ağır basan ve ülkeye demokrasi getirebilmek, ilk etapta sol tandansın da gazını alabilmek için "özel" bir gazete kurularak içine, ne idüğü belirsiz bir sürü çoluk çocuk dolduruldu. Başına CIA ajanının eski eşi Türk(?) bir bayan ve yine sinsilik, fitne ve fesatçılıklarıyla dünya tarihinde nam salmış siyonist takımın önderliğinde, Bazen haham, bazen gazeteci gibi görünen ne idüğü belirsiz bir şeyin oyuncu seçimlerini ve prodüksiyonunu yaptığı, ne kadar "antikapitalist"' varsa, Silivri'de çekilen Türklerin Destanı adlı filmle vizyona girdi.

Bu adamlar Atatürk, ulus, vatan gibi sesler çıkarıp ortalığı bulandırırlarsa demokrasinin gelmesi gecikebilirdi. Demokrasinin gelebilmesi için sesinin oldukça güçlü çıkacağı muhtemel kişilerin helikopterleri düştü. Bilim insanları intihar etti, Bilim uçakları düştü gibi pek çok şehit...

Bu süreçte emeği geçenler zırhlı jeep ile ödüllendirildi.

Kurulan ve satın alınan bu medya organları ile ordu şebelek edilip, "aslında milletinin 1 numaralı düşmanı" olduğu konseptinde bir beyin yıkama operasyonuna geçildi. Halkın nefretini kazanması kısa sürede sağlandı.

Bu sefer halk birden bire ordu düşmanı oldu ve sokaklarda yürütüldü. Aynı konsept dahilinde bir referandum ile güvenoyu alınarak konuya ortak edildi. 2010 yılında düşman kesildikleri Evren anayasasına %100'e yakın bir oranda destek veren, 90'larda bardak çanak attığı sanatçıyı 2010 yılında demokrasi kahramanı ilan eden kimdi? hâlâ kayıp. Aranıyor.

Halk, farkında bile olmadığı demokrasiye o kadar açtı ki araya "Türkiye'yi yargılayacak hakimleri ve dava açacak savcıları ile icraatlara serbest geçiş izni verecek anayasa mahkemesini başkan seçer" diyerek, demokrasiye güzellik getiren maddeyi doğal olarak hep birlikte destekledi. Bu dönemde başkan halk arasında son padişah, sultan, baba, hatta "son peygamber " olarak görüldü.

Asalaklar kendilerine patron arıyor…

Kendisine gazeteci diyen bir takım asalaklar, aynı zamanda "yavşak" oldukları için, her zamanki gibi yine ulusal liboş ve liboşemiz önderliğinde ve en son "ne zaman adam olacağı" merak edilen özgür gücün gerçeği "dönerek" bulmasıyla sonuçlandı. Elinden tuttuğu, şövalye cemaatinin çırağı ile demokratikleşme süreci tam da kaçarken kuyruğundan yakalamasını bildi.

Bu arada Emin Çölaşan ve Bekir Coşkun gibi pek çok "demokrasi karşıtı" yalakalığa kurban gitti. Kaybedilen enerji, bu ticaret ile geri kazanıldı.

Arkalarına aldığı bu güçle kendilerini doğal olarak "Demokrasinin Kılıcı" gören bir grup genç önce üniversitelerde, daha sonra parklarda ve en son Tophane'de "münferit" konsepti içinde mahalli demokrasiyi getirdi. demokrasi sokaklardan geliyor.

maymun avı...

2010-08-15T18:38:00.005+03:00

asya'da maymun yakalamak için kullanılan bir çeşit tuzak vardır.

bir hindistancevizi oyulur ve iple bir ağaca veya yerdeki bir kazığa bağlanır. hindistancevizinin altına ince bir yarık açılır ve oradan içine tatlı bir yiyecek konur. bu yarık sadece maymunun elini açıkken sokacağı kadar büyüklüktedir, yumruk yaptığında elini dışarı çıkaramaz.

maymun, tatlının kokusunu alır, yiyeceği yakalamak için elini içeri sokar ve yiyeceği kavrar, ama yiyecek elindeyken elini dışarı çıkarması olanaksızdır. sıkıca yumruk yapılmış el, bu yarıktan dışarı çıkmaz.

avcılar geldiğinde, maymun çılgına döner ama kaçamaz. aslında bu maymunu, tutsak eden hiçbirşey yoktur. onu sadece onun kendi bağımlılığının gücü tutsak etmiştir. yapması gereken tek şey elini açıp yiyeceği bırakmaktır. ama zihninde açgözlülüğü o kadar güçlüdür ki bu tuzaktan kurtulan maymun çok nadir görülür. bizi tuzağa düşüren ve orada kalmamıza neden olan şey, arzularımız ve zihnimizde onlara bağımlı oluşumuzdur.

tüm yapmamız gereken, elimizi açıp benliğimizi ve bağımlı olduğumuz şeyleri serbest bırakmak ve dolayısıyla özgür olmaktır...

{ birisinin yazısı }

nietzsche bize ne söyledi...

2010-08-15T18:35:00.006+03:00

nietzsche felsefesi kuşku götürmez bir biçimde felsefe tarihi içindeki en çetrefilli felsefelerden biridir. bunun sebepleri arsında nietzsche’nin düşüncelerini sistemli bir biçimde dile getirmemesi ve dile getirdiği cümlelerin iğneleme, mecaz veya gerçek anlamlarından hangisini kullandığına ilişkin belirsizlik olarak belirtilebilir. ancak şimdi dile getireceklerim nietzsche’i anlamak bakımından oldukça yararlı bir analoji görevi görmek mahiyetinde olacaktır.

kendimizi bir satranç oyunu oynarken hayal edelim. birçok kişi de bizi izliyor olsun. satrancı kiminle oynadığınız pek mühim değil ve nietzsche de izleyicilerden biri olsun. biz oyun oynarken izleyen birçok kişi bize nasihatler verecek bize yaptığımız iyi veya kötü hamleleri belirtecek kimisi ise sadece sözlü sataşmalarda bulunabilecek. işte nietzsche tam da bu anda sahneye çıkacak ve diyecek ki...

ey kardeşim! sana kim ne derse desin takılma öncelikle efendileri yık kendi oyununu kendin oyna. bilindik alışılagelmiş oyunlara takılıp da kendini onların oyununa katma hatta oyununu kendin en başından kur ama önce kendini bul kendin ol.

sana kim daha iyi olacağın yönünde nasihatler veriyorsa alma bu sayede senden daha iyi olduklarını, zeki olduklarını göstereceklerdir. onun için kulağını kapa dinleme.

kazanırsan zaten kazanırsın ama bir de kendin oynadığın için kazanırsan daha ne mutluluk istersin bundan daha fazla olan.

öyle bir oyna ki kaybetsen bile bunu kabullenebil. ben yaptım diyebil ve yenilsen bile diyeceğin'
{ bu yenilgi benimse benim olan her şeyi severim bu yenilgi de dâhil }

oynarken unutma, kazanmak ya da kaybetmek için değil oynamak zorunda olduğun için oyna. bir mükâfat için değil ve kim sana bu oyun dışında mükâfat sunuyor ise seni bu oyundan soğutmak içindir. bunlardır seni zehirleyen.

mükâfatı yok diye üzülme cezası da yok sonuçta. sınırlı olsa da oyun biteceğini bile bile oyna mükâfatı beklemeden. ama bu seni karamsarlaştırmasın bu durumunu kabul et ve her hamlede evet de!

{ birisinin yazısı }

gerçekler ve masallar...

2010-07-19T18:50:00.022+03:00

sevgilinin semtinde otur; sema'da, düğünde, ziyafette bulun !
kimse seni görmesin; ağyardan habersiz yaşa !
ahadiyyet şarabından iç, neşelen ...
can gelini mest olduğu için yokluğu bırakır da varlık semtine gelirse ona,
ikram edeceğin yemeği ilahî tabaktan ver...

onun yüzünü akıl duvağı ile ört !

rumî.

----------------------------------------------------

ey kör!

bu yer. bu gök. bu yıldızlar boştur boş !
bırak onu bunu da gönlünü hoş tut hoş...
durmadan kurulup dağılan bu evrende...
bir nefestir alacağın oda boştur.

hayyam.

sevdim...

2010-07-19T18:48:00.032+03:00

deniz kıyısında bir ihtiyar taşçı, kayayı yontmaktadır. güneş onu yakıp kavurur.

o da tanrıya yakarır : keşke güneş olsaydım diye...
"ol" der tanrı. güneş oluverir...

fakat bulutlar gelir örter güneşi, hükmü kalmaz...
bulut olmak ister. "ol" der tanrı. bulut olur...

rüzgâr alır götürür bulutu, rüzgârın oyuncağı olur.
rüzgâr olmak ister bu kez. ona da "ol" der tanrı.
rüzgâr her yere egemen olur, fırtına olur, kasırga olur. herşey karşısında eğilir...

tam keyfi yerindeyken koca bir kayaya rastlar.
ordan eser burdan eser kaya banamısın demez !
ister yine. ol der tanrı... kaya olmasına da izin verir.
dimdik ve güçlü durmaktadır artık dünyaya karşı...

sırtında bir acı ile uyanır...
bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır...

"amor fati - nietzsche "
kaderini sev. çünkü seninki en iyisidir.

{ birisinin yazısı }

şems'ten. gibi...

2010-07-19T18:48:00.031+03:00

Yaradanı hangi kelimerle tanımladığımız, kendimizi nasıl gördüğümüze ayna tutar. Şayet Tanrı dendi mi öncelikle korkulacak, utanılacak bir varlık geliyorsa aklına, demek ki sen de korku ve utanç içindesin çoğunlukla. Yok eğer, Tanrı dendi mi evvela aşk, merhamet ve şefkat anlıyorsan, sende de bu vasıflardan bolca mevcut demektir.
Kainattaki her zerrede Allah’ın sıfatlarını bulabilirsin, çünkü O camide, mescitte, kilisede, havrada değil, her an her yerdedir. Allah’ı görüp yaşayan olmadığı gibi, O’nu görüp ölen de yoktur. Kim O’nu bulursa, sonsuza dek O’nda kalır.
Aklın kimyası ile aşkın kimyası başkadır. Akıl temkinlidir. Korka korka atar adımlarını. “Aman sakın kendini” diye tembihler. Halbuki aşk öyle mi? Onun tek dediği : “Bırak kendini, ko gitsin!” Akıl kolay kolay yıkılmaz. Aşk ise kendini yıpratır, harap düşer. Halbuki hazineler ve defineler yıkıntılar arasında olur. Ne varsa harap bir kalpte var!
Şu dünyadaki çatışma, ön yargı ve husumetlerin çoğu dilden kaynaklanır. Sen sen ol, kelimelere fazla takılma. Aşk diyarında dil zaten hükmünü yitirir. Aşık dilsiz olur.
Şu hayatta tek başına inzivada kalarak, sadece kendi sesinin yankısını duyarak, Hakikat’i keşfedemezsin. Kendini ancak bir başka insanın aynasında tam olarak görebilirsin.
Başına ne gelirse gelsin, karamsarlığa kapılma. Bütün kapılar kapansa bile, sonunda O sana kimsenin bilmediği gizli bir patika açar. Sen şu anda göremesen de, dar geçitler ardında nice cennet bahçeleri var. Şükret! İstediğini elde edince şükretmek kolaydır. Sufi, dileği gerçekleşmediğinde de şükredebilir.
Sabretmek öylece durup beklemek değil, ileri görüşlü olmak demektir. Sabır nedir? Dikene bakıp gülü, geceye bakıp gündüzü tahayyül edebilmektir. Allah aşıkları sabrı gülbeşeker gibi tatlı tatlı emer, hazmeder. Ve bilirler ki, gökteki ayın hilalden dolunaya varması için zaman gerekir.
Ne yöne gidersen git, -Doğu, Batı, Kuzey ya da Güney- çıktığın her yolculuğu içine doğru bir seyahat olark düşün! Kendi içine yolculuk eden kişi, sonunda arzı dolaşır.
Ebe bilir ki sancı çekilmeden doğum olmaz, ana rahminden bebeğe yol açılmaz. Senden yepyeni ve taptaze bir “sen” zuhur edebilmesi için zorluklara, sancılara hazır olman gerekir.
Aşk bir seferdir. Bu sefere çıkan her yolcu, istese de istemese de tepeden tırnağa değişir. Bu yollara dalıp da değişmeyen yoktur.
Şu dünyada semadaki yıldızlardan daha fazla sayıda sahte hacı hoca şeyh şıh var. Hakiki mürşit seni kendi içine bakmaya ve nefsini aşıp kendindeki güzellikleri bir bir keşfetmeye yönlendirir. Tutup da ona hayran olmaya değil.
Hakk’ın karşına çıkardığı değişimlere direnmek yerine, teslim ol. Bırak hayat sana rağmen değil, seninle beraber aksın. “Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir” diye endişe etme. Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?
Allah, içte ve dışta her an hepimizi tamama erdirmekle meşguldur. Tek tek herbirimiz tamamlanmamış bir sanat eseriyiz. Yaşadığımız her hadise, atlattığımız her badire eksiklerimizi gidermemiz için tasarlanmıştır. Rab noksanlarımızla ayrı ayrı uğraşır çünkü beşeriyet denen eser, kusursuzluğu hedefler.
Kusursuzdur ya Allah, O’nu sevmek kolaydır. Zor olan hatasıyla sevabıyla fani insanları sevmektir. Unutma ki kişi bir şeyi ancak sevdiği ölçüde bilebilir. Demek ki hakikaten kucaklamadan ötekini, Yaradan’dan ötürü yaratılanı sevmeden, ne layıkıyla bilebilir, ne layıkıyla sevebilirsin.
Esas kirlilik, dışta değil içte, kisvede değil, kalpte olur. Onun dışındaki her leke ne kadar kötü görünürse görünsün, yıkandı mı temizlenir, suyla arınır. Yıkamakla çıkmayan tek pislik kalplerde yağ bağlamış haset ve art niyettir.
Tüm kainat olanca katmanları ve karmaşasıyla insanın içinde gizlenmiştir. Şeytan, dışımızda bizi ayartmayı bekleyen korkunç bir mahluk değil, bizzat içimizde bir sestir. Şeytanı kendinde ara; dışında, başkalarında değil. Ve unutma ki nefsini bilen Rabbini bilir. Başkalarıyla değil, sadece kendiyle uğraşan insan, sonunda mükafat olarak Yaradan’ı tanır.
Başkalarından saygı, ilgi ya da sevgi bekliyorsan, önce sırasıyla kendine borçlusun bunları. Kendini sevmeyen birinin sevilmesi mümkün değildir. Sen kendini sevdiğin halde dünya sana diken yolladı mı, sevin. Yakında gül yollayacak demektir.
Yolun ucunun nereye varacağını düşünmek beyhude bir çabadan ibarettir. Sen sadece atacağın ilk adımı düşünmekle yükümlüsün. Gerisi zaten kendiliğinden gelir.
Hepimiz farklı sıfatlarla sıfatlandırıldık. Şayet Allah herkesin tıpatıp aynı olmasını isteseydi, hiç şüphesiz öyle yapardı. Farklılıklara saygı göstermemek, kendi doğrularını başkalarına dayatmaya kalkmak, Hakk’ın mukaddes nizamına saygısızlık etmektir.
Hakiki Allah Aşığı bir meyhaneye girdi mi orası ona namazgah olur. Ama bekri aynı namazgaha girdi mi orası ona meyhane olur. Şu hayatta ne yaprsak yapalım, niyetimizdir farkı yaratan, suret ile yaftalar değil.
Yaşadığımız hayat elimize tutuşturulmuş rengarenk ve emanet bir oyuncaktan ibaret. Kimisi oyuncağı o kadar ciddiye alır ki, ağlar, perişan olur onun için. Kimisi eline alır almaz şöyle bir kurcalar oyuncağı, kırar ve atar. Ya aşırı kıymet verir, ya kıymet bilmeyiz. Aşırılıklardan uzak dur. Sufi ne ifrattadır ne tefritte. Sufi daima orta yerde...
Madem ki insan eşrefi-i mahlukattır, yani varlıkların en şereflisi, attığı her adımda Allah’ın yeryüzündeki halifesi olduğunu hatırlayarak, buna yakışır soylulukta hareket etmelidir. İnsan yoksul düşse, iftiraya uğrasa, hapse girse, hatta esir olsa bile, gene başı dik, gözü pek, gönlü emin bir halife gibi davranmaktan vazgeçmemelidir.
Cenneti ve cehennemi illa ki gelecekte arama. İkisi de şu an burada mevcut. Ne zaman birini çıkarsız, hesapsız ve pazarlıksız sevmeyi başarsak, cennetteyiz aslında. Ne vakit birileriyle kavgaya tutuşsak; nefrete, hasede ve kine bulaşsak, tepetaklak cehenneme düşüveririz.
Kainat yekvücut, tek varlıktır. Herkes ve herşey görünmez iplerle birbirine bağlıdır. Sakın kimsenin ahını alma; bir başkasının, hele hele senden zayıf olanın canını yakma. Unutma ki dünyanın öte ucunda tek bir insanın kederi, tüm insanlığı mutsuz edebilir. Ve bir kişinin saadeti, herkesin yüzünü güldürebilir.
Şu dünya bir dağ gibidir, ona nasıl seslenirsen o da sana sesleri öyle aksettirir. Ağzından hayırlı bir laf çıkarsa, hayırlı laf yankılanır. Şer çıkarsa, sana gerisin geri şer yankılanır. Öyleyse kim ki senin hakkında kötü konuşur, sen o insan hakkında kırk gün kırk gece sadece güzel sözler et. Kırk günün sonunda göreceksin her şey değişmiş olacak. Senin gönlün değişirse, dünya değişir.
Geçmiş, zihinlerimizi kaplayan bir sis bulutundan ibaret. Geleck ise başlı başına bir hayal perdesi. Ne geleceğimizi bilebilir, ne geçmişimizi değiştirebiliriz. Sufi daima şu an’ın hakikatini yaşar.
Kader, hayatımızın önceden çizilmiş olması demek değildir. Bu sebepten, “ne yapalım kaderimiz böyle” deyip boyun bükmek cehalet göstergesidir. Kader yolun tamamını değil, sadece yol ayrımlarını verir. Güzergah bellidir ama tüm dönemeç ve sapaklar yolcuya aittir. Öyleyse ne hayatının hakimisin, ne de hayat karşısında çaresizsin.
Hakiki Sufi öyle biridir ki, başkaları tarafından kınansa, ayıplansa, dedikodusu yapılsa, hatta iftiraya uğrasa bile, o ağzını açıp da kimse hakkında tek kelime kötü laf etmez. Sufi kusur görmez. Kusur örter.
Hakk’a yakınlaşabilmek için kadife gibi bir kalbe sahip olmalı. Her insan şu veya bu şekilde yumuşamayı öğrenir. Kimi bir kaza geçirir, kimi ölümcül bir hastalık; kimi ayrılık acısı çeker, kimi maddi kayıp... Hepimiz kalpteki katılıkları çözmeye fırsat veren badireler atlatırız. Ama kimimiz bundaki hikmeti anlar ve yumuşar; kimimiz ise, ne yazık ki daha da sertleşerek çıkar.
Aranızdaki bütün perdeleri tek tek kaldır ki, Tanrı’ya saf bir aşkla bağlanabilesin. Kuralların olsun ama kurallarını başkalarını dışlamak yahut yargılamak için kullanma. Bilhassa putlardan uzak dur, dost. Ve sakın kendi doğrularını putlaştırma! İnancın büyük olsun ama inancınla büyüklük taslama!
Bu dünyada herkes bir şey olmaya çalışırken, sen HİÇ ol. Menzilin yokluk olsun. İnsanın çömlekten farkı olmamalı. Nasıl ki çömleği tutan dışındaki biçim değil, içindeki boşluk ise, insanı ayakta tutan da benlik zannı değil, hiçlik bilincidir.
Hakk’a teslimiyet ne zayıflık ne edilgenlik demektir. Tam tersine, böylesi bir teslimiyet son derece güçlü olmayı gerektirir. Teslim olan insan çalkantılı ve girdaplı sularda debelenmeyi bırakır; emin bir beldede yaşar.
Şu hayatta ancak tezatlarla ilerleyebiliriz. Mümin içindeki münkirle tanışmalı, Tanrı’ya inanmayan kişi ise içindeki inananla. İnsan-ı Kamil mertebesine varana kadar gıdım gıdım ilerler kişi. Ve ancak tezatları kucaklayabildiği ölçüde olgunlaşır.
Hileden, desiseden endişe etme. Eğer birileri sana tuzak kuruyor, zarar vermek istiyorsa, Tanrı da onlara tuzak kuruyordur. Çukur kazanlar, o çukura kendileri düşer. Bu sistem karşılıklar esasına göre işler. Ne bir katre hayır karşılıksız kalır, ne bir katre şer. O’nun bilgisi dışında yaprak bile kıpırdamaz. Sen sadece buna inan!
Tanrı kılı kırk yararak titizlikle çalışan bir saat ustasıdır. O kadar dakiktir ki sayesinde her şey tam zamanında olur. Ne bir saniye erken, ne bir saniye geç. Her insan için bir aşık olma zamanı vardır, bir de ölmek zamanı.
“Yaşadığım hayatı değiştirmeye, kendimi dönüştürmeye hazır mıyım?” diye sormak için hiçbir zaman geç değil. Kaç yaşında olursak olalım, başımızdan ne geçmiş olursa olsun, tamamen yenilenmek mümkün. Tek bir gün bile öncekinin tıpatıp tekrarıysa, yazık. Her an her nefeste yenilenmeli. Yepyeni bir yaşama doğmak için ölmeden önce ölmeli.
Noktalar sürekli değişse de bütün aynıdır. Bu dünyadan giden her hırsız için bir hırsız daha doğar. Ölen her dürüst insanın yerini bir dürüst insan alır. Hem bütün hiçbir zaman bozulmaz, her şey yerli yerinde kalır, merkezinde... Hem de bir günden bir güne hiçbir şey aynı olmaz. Ölen her Sufi için bir Sufi daha doğar.
Aşksız geçen bir ömür beyhude yaşanmıştır. Acaba ilahi aşk peşinde mi koşmalıyım mecazi mi, yoksa dünyevi, semavi ya da cismani mi diye sorma! Ayrımlar ayrımları doğurur. AŞK’ın ise hiçbir sıfata ve tamlamaya ihtiyacı yoktur. Başlı başına bir dünyadır aşk. Ya tam ortasındır, merkezinde, ya da dışındasındır, hasretinde...

{ birisinin yazısı }

19 mayıs 1919

2010-07-19T18:47:00.009+03:00

- yav bırak mustafa abi yaa, sen mi kurtarıcan memleketi allah aşkına!

- ama işgal zırhlıları ?

- boşver şimdi sen işgal zırhlılarını filan... gün gelir, memleketin malını mülkünü tapusuyla İngiliz'e satar bunlar.

- yok canım!

- yeminle söylüyorum. ingiliz vatandaşı bakan bile getirip koyarlarsa şaşma.

- ama ahval ve şerait...

- güzel abim yaranamazsın. bak şimdi binicez bu dandik gemiye, taaa samsun'a gidicez, savaş, boğuş, kendimizi paralayacağız, diyelim becerdik, devrim mevrim, anlata anlata dilinde tüy bitecek, sonra sen kahırdan ölücen, önce biraz ağlıycaklar, sonra gene "son osmanlı padişahı" diye pankart açacaklar, mezarında dönücen.

- saltanat kalsın diyosun yani...

- alışmadık kıçta don durmaz abi, egemenlik megemenlik vereceğine, iki çuval kömür ver, daha iyi... aha buraya yazıyorum, açlıktan nefesleri kokarken padişahlarına saltanat uçakları alırlar, bu gemiyi de jilet yaparlar, söylemedi deme.

- efkârlandım be...

- yakma o cigarayı gözünü seveyim, yarın öbür gün belgesel yaparlar, keş gibi gösterirler seni haberin olsun.

- hâl çaresi nedir peki?

- al padişahın kızını, yırtalım.

- millet ne olacak?

- onlar da ulemaya sorsun artık ne olacaklarını, bize ne, kendi düşen ağlamaz.

- laik olmasınlar mı, birey olmasınlar mı, kendi lisanları olmasın mı, şıhlara şeyhlere mi bırakalım kaderlerini?

- bak ne güzel söylüyorsun, kader der geçerler, takalım takkemizi bakalım dalgamıza, iş çıkarma başımıza...

- iyi de, yazık olmaz mı?

- asıl bu yaptığını yaparsan yazık olur... bazıları sana inanacak, etkilenecek, senin fikirlerini yaşatmaya kalkacak, hayatları kayacak, evleri basılacak, içeri tıkılacaklar, kimine saçını örtmediği için fahişe diyecekler, kimine milletin malını arap'a satmayın dediği için komünist diyecekler, kimine ne mutlu türküm diyene dediği için faşist diyecekler, darbeci diyecekler. yorma ahaliyi, kula kulluk edelim, rahat edelim.

- yok arkadaş, ben bi deniycem.

- e sen bilirsin o zaman...

{ yılmaz özdil }

bardak...

2010-07-19T18:46:00.007+03:00

ne kadar kibirli dursa da
bardağın önünde eğilir çaydanlık.
öyleyse bu büyüklenme niye ?

bu kibir. bu gurur niçin?
mütevazi ol. hatta bir adım bile geçme gurur kapısından
bardağı insan
bunun için öper daima alnından...

{ birisinin yazısı }

ateizm ve inanç paradoksu...

2010-07-19T18:45:00.007+03:00

"Bilimin, 16. yüzyılın başından günümüze kadarki akıl almaz ve kontrol edilemez gelişimi başarılarla ve talihsizliklerle doludur. Bilim, tarih boyunca göğsümüzü kabartan, insan uygarlığının, medeniyetimizin en önemli atılımlarını gerçekleştirdiğimiz bir araç olmasına rağmen, en büyük insanlık ayıplarının da nedeni olarak karşımıza çıkmıştır.

Bundan 30 sene evvel, 2 insanın dilediği herhangi bir yerde ve zamanda, aralarında binlerce mil uzaklık ta olsa, yanlarında sadece birkaç yüz gramlık bir alet taşıyarak haberleşebilecekleri sadece bir hayal ürünü idi. bugun ise hayal gücümüzün boyutları, bu 2 insan arasında kütlesi ve hacmi olan bir nesnenin transportasyonunu nasıl mümkün kılarız ? sorusunu hayal etmekte, belki de halka açıklanmayan deneyler ile fizik laboratuarlarında gerçekleştirilmekte..

Günümüzde gerçeğe, doğruya ve iyiye ulaşmak adına bilimi sürekli kullanıyor ve her şeyin üzerinde tutuyoruz. Bir bilimkurgu sinema filminin sahnelerine bile bilimsel yaklaşım penceresinden bakıp hilelerini bulmaya çalışıyoruz. bilimin kendisini her saniye yaşamak istiyoruz, tek gerçek ve mutlak olanı bilim kuralları olarak görüyoruz. Daha da çarpıcısı, beynimizdeki ve kalbimizdeki "tanrı" kavramını "bilim" ile değiştiriyoruz.

Peki gerçekten bilim bize tatmin edici cevaplar sunabiliyor mu ?

Bu sorunun yanıtı kanımca tam olarak ne istediğimize ve neyi gördüğümüze bağlı olarak değişiyor.

Öyle ki, bilimi son damlasına kadar kullandıktan sonra, mucizelere inanmak isteyipt, bilimin yarattığı mucizeleri görmezden geliyoruz. İş mucizelere inanmak kısmına geldiğinde günlük hayatımızda olmazsa olmazımız bilim ve teknolojiyi bir kenara bırakıp, "tanrının mucizelerine" odaklanmaya çalışıyoruz.

"tanrı", dostlarım, bizlere 5 duyu organımızı ve onları nasıl kullanmamız gerektiğini bahşetmedi mi ? bu bağlamda elle tutulur gözle görülür mucizeler, dokunulabilir muhteşemlikler ve bilimin yarattığı her türlü mucizeyi görmezden gelip, niye "denizin ikiye yarıldığı efsanelerine kulak kabartıyoruz" ? niye belki de hiç `var olmamış bir kitabın gökten indirildiğinin büyüsü`ne kapılıyoruz ? niye inanmadığımız, sorguladığımız bir konuyu fizik ve matematik kitaplarında aramak yerine kuran, incil veya tevrat ta bulmaya çalışıyoruz ?

Yoksa korkuyor muyuz ?

Yoksa insanoğlunun genlerine yazılmış bir kod diziliminin getirisi olan "bilinmezlikten korkma ve korkulanın cezbetmesi" mi bizi dine çeken etken ? Dahası "tanrı" adını verdiğimiz bir hayal arkadaşı yaratmamız ? cennet, cehennem gibi hayali dünyalar tasvir etmemiz ?

Ya inanç ? inancın tam olarak tanımı, manevi bir boşluk ve çaresizlik durumunda sığınacak bir kapı aramak ve onu kalbimizdeki "tanrı" da aramak değil mi ?

Peki, kalbimizin ve/veya zihnimizin derinliklerine indiğimiz zaman niye orada tanrıyı arama gereksinimini duyuyoruz ? insanlar olarak bizler o kadar aciz miyiz ?

Hayali bir arkadaş ve onunla oynayabileceğimiz hayali bir oyun yaratmak yerine neden gerçeklerin yeraldığı dünyaya bakmıyoruz ?

Yoksa çekiniyor muyuz ? ...

Yoksa işin kolayına mı kaçıyoruz ?

Açıklayamadığımız olaylara "tanrı ve inanç" elbisesini giydirmek yerine, kendi tanımlamalarımızı yapmamız bu kadar zor mu ?

16. yüzyıldan beri geçen bu zaman diliminde insanoğlunun gelişimindeki en büyük engel olan "din ve inancı" bırakmamızın zamanı gelmedimi halen ?

Ve son olarak söyelemek istediğim şudur ki dostlarım, günah ve sevapları, allah için yapmak bir kişilik bozukluğundan fazlası veya azı değildir. yeryüzündeki 7 milyar insana yapılmış bir terbiyesizliktir.

İyi bir insan olabilmek, insanoğlu ve üzerinde yaşadığımız gezegen için çalışmak, hastalıklara, savaşlara ve soykırımlara bir son vermek tanrı için yapılmamalıdır. Evimiz ve ailemizin 7 milyar ferdi için yapılmalıdır.

Ve sırf bunun için yapılmadığından bugune kadar "din" kisvesi adı altında doğrudan yüzmilyonlarca masum can katledilmiştir. Dolaylı yoldan milyarlar.. din uğruna, kilise uğruna, tanrı uğruna, muhammed uğruna..

İyilik kalbimizde ve beynimizdedir ve emin olun orada tanrı yoktur."

...der. bir dostum.

"Her şey uçan kuşun suçu" derim ben.

gerçekleri tarih yazar, tarihi de galatasaray...

2010-07-19T18:44:00.007+03:00

Kısaca…

Fatih Sultan Mehmet öldüğünde, oğullarından biri olan 2. Bayezid Amasya’da, Cem Sultan ise Konya’dadır. Babasının ölüm haberini iletmek için Cem Sultan’a giden ulak 2. Bayezid’in kayınpederi tarafından yolda yakalanır ve 2. Bayezid tahta geçer.

Babasının ölümünü 4 gün sonra öğrenen Cem Sultan ve yeniçeriler bu duruma acayip bozulur ve ayaklanır.

Topraklarda söz sahibi olmak için bir kaç defa 2. Bayezid’e saldırır fakat kazanamaz. Ailesini yanına alır ve Kahire’ye, ordan Hicaz’a gider. 2. Bayezid’e toprakları paylaşmayı teklif eder fakat kabul görmez. Bunun üzerine 2. Bayezid, Cem Sultan’a bir mektup yollar ve padişahlıktan vazgeçtiği takdirde 1 milyon akçe teklif eder. Cem Sultan parayı kabul etmez. Teklif daha da yükselir Cem Sultan "ben sizin bildiğiniz padişahlardan değilim :) " diyerek yine kabul etmez…

Rodos şövalyelerinden Pierre d'Aubusson yani Jarusalem’ li St. John'un emrinde Rodos Şövalyelerinin liderlerindendir ( Grand Master ) Osmanlı İmparatorluğunun hararetli düşmanıdır. İlginç. Cem Sultan'ı Anadolu dan kaçırıp Rodos'a götürür. Cem Sultan bir daha da dönemez. Artık esirdir.

Oradan Fransa’ya sürgün edilir. ( Bir Jarusalim'li Şövalye nin orjini ve mesleki ilişkisi oldukça ilgi çekicidir. ) Daha sonra Papa, Cem Sultan'ın sürgün durumunu kullanarak Osmanlı'ya Haçlı Seferi düzenlemek ister. Cem Sultan ise, "Kol kırılır yen içinde kalır" düsturuyla kabul etmez. Daha sonra Hristiyan olması teklif edilir. Cem Sultan dinini de satmaz ve doğal olarak zehirlenir ve dönüş yolunda ölür.

Ne tesadüftür ki bir gün 2. Bayezid İstiklal caddesinde yürürken orada bir arazi görür. Adamın biri çiçek yetiştiriyodur. 2. Bayezid oraya bir zamanların Mekteb-i Sultani'si, şimdinin “Galatasaray Lisesi” nin temellerini attırır...

Halihazırda öğrencilerini şu meşhur "Fransız ekolü" ile yetiştirip memeleket için hayırlı(!) medyatik tipler, tarihçiler, gazeteciler, ukala çocukar, liderler ve sanatçılar gibi üstün (!) insanlar yetiştirir. Bu kişiler kime ve neye hizmet ettiğinin farkında dahi olmadan belki de olarak (?) iyi bir insan olmak için çaba sarfederler. Yurdumun saf ve masum, devletçi olmuş fakat halkçı olamamış insanları, bu kişilerin bilgileri karşısında SSK lı dr. karşısındaki hasta kıvamında eğilir ve söz söyleyemez duruma gelir...

Orhan Pamuk, Okan Bayülgen gibi zatlar bu okuldan mezundur mesela… Onların dediklerine inanır ve güveniriz. ( herkes değil fakat büyük çoğunluk ) Genelde tarihimizle, dinimizle ve Anadolu’da yaşanan olaylarla ilgili alışık olmadığımız cümlelerle(?) bizleri bilgilendirirler(!). Saraylarımızdaki oğlancılardan, kardeşlerini öldüren Osmanlı padişahlarına, Ermeni'leri katleden Türkler'den gibi gerçek(!) tarihimizi sunarak bizleri bilgilendirirler. Gençlerimizi Fransız ekolüyle : eğlendirmek ve eğlendirirken disipline bilgi ile geliştirmek için gece yarılarından sonra tv programları yaparlar…

Evet Galatasaraylılar…

”Gerçekleri tarih yazar tarihi de Galatasaray”

… diye bağırırken haklısınız. Gerçekleri tarih yazar… Tarihte bunlar yazıyor. Henüz bitmiş de değil tarih yazılmaya devam ediyor :

bkz: Saint Joseph
bkz: Saint Michel
bkz: Saint Benoit
bkz: Sainte Pulcherie
bkz: Notre Dame de Sion

( Ana okulları da var. Fransızlar kadar eğitime meraklı başka bir millet olamamalı :)

Osmanlı ve Türk tarihinin yazılmasında Fransa ve İsrail ortak paydası olan Illuminati’nin ( Kilisenin düşünce tarzına ve dayatmalarına büyük bir antipati besleyen Galileo Galilei, bir topluluk kurarak" din gibi dogmalarla mücadele etmek ve parlak gençleri ve aşırı derecede zeki insanları bünyesinde toplayarak onlara özgürlüğün, hür düşüncenin ve aydınlanmanın faziletlerini aşılamak" istiyordu. ( Bkz. F tipi yapılanma ile benzerlikler )

1774 yılında Mason olan Weishaupt, bu emellerinin Masonluk içerisinde var olduğunu görse de, Masonluğun emellerinin ve felsefesinin "siyasetler üzeri" olması itibariyle ve Almanya'daki kilise/cizvit egemenliğini sona erdirmek istemesinden ötürü, bu doğrultuda bir topluluk kurmaya karar verdi ve kendisi gibi düşünen 11 arkadaşıyla beraber 1776 yılında İlluminati'yi kurdu )

2. Bayezid döneminde Osmanlı imparatorluğu tarihinin en rezil günlerini yaşar.

İşte bu yüzden elalem anasının karnındaki çocuğa kalp ameliyatı yaparken ve uzayda fink atarken tarihin en eski toplumlarından biri olan bizler ise başörtüleri, darbelerle ve tekel işçileriyle meşgulüz...

İktidardaki güç odaklarının bireysel yetenekleri ile meşgul edilirken, büyük tablonun varlığından habersiz kimlerin kucağında oturup mutluluk aradığımızı ve Fransa ve İsrail ortaklığını, çalışmalarını ve sonucunu görerek sizlerle gurur duyduklarını bilmeniz temennisiyle…

Kalın sağlıcakla…

Yaşasın Cem Sultan !

80'lerde gençtik...

2009-07-09T21:26:00.015+03:00

seksenlerde gençtik...
kendilerini arayan gençlerdik...
kemal tanca'nın,
stan smith ve sebago'ya rakip olduğu dönemlerdi...
osmanbey hayri gençleriyiz belki...
politikanın dışında da vardı atatürk...
10. yıl marşında gözlerimiz dolar, istiklal marşı'nda tüylerimizle dikilirdik...
geriyi komünizm ve faşizme bırakıp,
geleceği abba ve michael jackson'ın paçasında yakaladık...
bazılarımız geriyi, bazılarımız ileriyi hazmetmeye çalıştı.

sevdik...

orhan gencebay'la hislenip, kalifornia oteli'nde dans ettik...
lahmacundan da hamburgerden de...
rakı'dan da, sex on the beach'ten de aynı keyfi alabilen nesiliz.

arada kaldık...

bilinçle sıyrıldık süreyya koltuklarında...
genç de olduk yaşlı da... her ikisini de anladık.
ortası kaldık...

şanslıydık...

anneleri de çocukları da anlıyor,
tercüman oluyoruz kuşak çatışmalarının tam ortasına...
kaşını gözünü deldireni de,
babası gibi bıyık bırakanı da "biliyoruz"...
askerliğin önemine de,
önemsizliğine de basıyor kafamız...
3. sınıf düğün salonlarında laila ve reina gibi keyif alıyor,
dejenerasyon karşısında engellenemeyen kişiliklerin,
ve bunları karakter sananların alternatifi oluyoruz...

zamanın,
ve zamana malûp olanların sigortasıyız...
şimdilik...

amor fati...

2009-06-11T01:55:00.029+03:00

"hiç bir şey tesadüf değildir" derinliğini tam olarak içselleştiren kişilere nietzsche'ce sesleniştir der amor fati...

bir yana aidiyetten kurtulan fakat tereddütte olduğu için kavramı tartışmaya açık hale getiren ve ortanın rasyonelitesini keşfeden(?) kişi olmasından ötürü "belki" kelimesini tercih etmiştir...

öneminden ötürü mevcuda, tarafa ve yüzeye yani herhangi bir değere ifşada tezahür sorunu yaşadığım için olsa gerek ben, "belki"yi "çünkü" olarak değiştiriyorum...

"kaderini sev çünkü seninki en iyisidir."

bu bir inanış biçimi değil, tereddütten sadeleşmiş yalın gerçeğim.

aksi görüşler, gelişimler karşısında sürekli kendi kendini inkâr etmekte ya da yenilemektedir. doğruvar "tüm" ise, kişi kaderiyle oynayamaz. Kader ise kişiyi sebepsiz doyuramaz. bu kanundur. pozitifin elektronları gibi. "hep sağdan döndük birazda soldan dönelim" diyemezler. kaçınılmaz sona dek'te asla diyemeyecektir. samanyolu gibi, yıldızlar gibi, güneş / ay / dünya gibi.

negatifin sarhoşluğu, kur-an'ı, şems'i, mevlâna'sı... haccın tavaf'ı gibi.

tüm gerçek mikro ve makro tarafından "kapsanır", doyurulur, büyütülür, kontrol ve azad edilir. bu normallik dahlindedir. bu bir kuraldır, sebeptir, sonuçtur... başlangıç, dönüşüm, değişim ve gelişimdir. kelimeler ve cümleler ile sabitlenmek yerine bu kavramın empatisini keşfederek özgürleşmek daha akıllıca ve kalb-i olacaktır zira âmânın göremeyeceği, sağırın duyamayacağı gibi bir durum da değildir.

açık ya da kapalı varoluştan/sona haykırıştır.
çamurlu yollarda keşfini bekleyen ve sonsuza dek bekleyecek olanın haykırışıdır...

sorunların sorunu : körlük...

2009-02-09T15:17:00.014+02:00

kürt sorunu, ermeni sorunu, yahudi sorunu, pkk sorunu, gericilik sorunu, fethullah gülen sorunu, ulusalcılık sorunu, din sorunu, alt kimlik ve üst kimlik sorunu, sağ sorunu, sol sorunu, türkçülük sorunu ve daima en gerilerden gelen, vakit bulduğunca ortaya çıkan, sesi cılız ve benim de tek geçtiğim joker sorun : alevi sorunu...

canhıraş çabalarından(!) ve bahsi geçen sorunları çözmeye(!) çalışmaktan bitap düşen; 1. işi kucak aramak ve bulduğu kucaklarda dolaşmak olan medyamıza ve yöneticilerimize, işaret ve orta parmak arasından sıyrılan bir başparmak ödülünü cani gönülden sunmak isterim...

bu sorunları icat eden ya da bu sınırlara sokuşturan; bu sorunlarıın içinde karakter ve kişilikler oluşturan, bu oyunların peşine takılıp ortalıklarda endam eyleyen bilinçli ya da bilinçsiz, pek çoğunun yavşaklığı aşikar aydın ve entellektüel tayfasına ve azimli dostlarımıza ayrıca tebriklerimi sunuyor, çabalarını takdirle karşıladığımı belirtmek istiyorum.

dönemler ve kabiliyetler itibarıyla kim kimin kucağındaysa onun sesinin daha gür çıkacağı tabiki malumumuzdur. tebessümle izlemek lâzım. üzülmemek ve kızmamak lâzım. konudan bihaber can verenlere dua etmek, arkalarından yaslar tutmak lâzım.

nasıl tutsak da koparsak nereden bölsek de parçalasak diyenlere, her daim ereksiyon ülkemden selamlarımı sunuyorum. amman dikkat ! ayaklar kaymasın.

yunaytıd sıteyts ov ameyrika...

2009-01-22T15:18:00.008+02:00

obama konuşmasını izlerken bi ara dedim. sağ elini kaldırsa zıplasa şööle uçsa... çok bekledim ama uçmadı... uçabilirdi aslında. neticede amerikalı. istese yapabilirdi...

bu kadar gaz bir bünyede yoğuşamaz, yoğuşsa da barınamaz diye düşündüm. barındı... izleyicilere baktım sonra... evet onlarda bayaa bi gazlıydı. bi ara hep birlikte el ele tutuşup topluca şarkılar söyleyerek göğe yükselicekler sandım. o da olmadı...

sonra dedim çok masraf yapılmış... bu adam aslında isa mesih de bize başkan diye mi çakıyolar dedim, ama isa siyahi olamazdı... kim bilir belki de olurdu... neden olmasında? adam ben "o" yum dese kimse şaşırmazdı. herkes hazırdı aslında buna... inanmak isteyen bir kitle hazırdı...

niye demedi ki? eğer deseydi. eğer ben isa mesih'im deseydi ben de atardım kendimi balkondan. kim bilir belki uçabilirdim o gazla... hep beraber sevgi yumağı olurduk gökyüzünde ne güzel...

annamadım neden yapmadık ki?

tasarım ve tasarımcı ne? dir...

2009-01-12T00:24:00.011+02:00

kısaca bahsetmek gerekirse, önce soğuk bir duş alınır. 2 kültür fizik hareketi yapıldıktan sonra bir daha duşa girilebilir.

unutulabilir yani duş alındığı…

sonra...

tasarlanacak mevzu bir araştırma sürecine girer. buna { bilgi } denir... bir çekirdek firması ya da tümden gelim tüme varım felsefesi logosuyla aynı önemdedir zira incelendiğinde her konunun aslında ne kadar derin olduğunu görürsünüz... gittiğiniz bu derinliklerle orantılı olarak, kendinizi muhafaza etmek gibi "ekstra" bir çaba sarfedersiniz. neden çabaladığınızı ayrıca sorgulamazsınız üstelik. bu kim? ne yapmış? çalayım ya da amman millet yapmış ben yapmayayım gibi bir araştırma süreci tabiki değildir...

bu süreçte bakış açınızı keşfedersiniz... o açıyı sorgular, bir daha araştırırsınız. bu çok bilinenli denklemi kendinize göre denk getirdiğinize inandıktan ve kendinizce yorumladıktan sonra ortaya garip bişe çıkar... buna { fikir } denir.

bazen { nelanbu } dersiniz… uygulama genelde { iki çızık } olabilir...

sizden çıkana yabancılaşma tepkisi "nelanbu", ( annelerin doğum yaptıktan sonraki 40 gün boyunca devam eden duy{u}gularında bulunabilir... bilgi eseri mantık, ruh çocuğu denge üslubuyla ifade edilebilir ) bir süre sonra kendini sevdirme sürecine girer ve gittikçe de büyür. { kusursuz bir tasarım } ve üretimdir.

misâl : ergen ve ergen kalan kişi pop, kendisinin farkına varan "olgun modeli" insanlar, klasiklere ilgi duyar. klasiklerde görünen tasarımdır ve belirgindir. yoksa hayatta kalamaz.

bira ve şarap ile de ilişkilendirilebilir. tat farkı vardır.

popüler kültürün oluşturduğu popüler kültürün,"mutluluk" gibi, tasarım anlayışını da endüstrileştirerek; kullan at, harca ve yok et modeli kişiler doğurduğu bilinir... benzer kişiler, benzer kişilere, benzer ürünler sunarlar.

neyse mevzuya dönelim...

“nelanbu” dediğiniz o şey aslında : tasarımcı aklının, bilgisinin, ruhunun ve yorumunun şekil bulmuş halidir. bu bazen bir çizgidir, bazen bir kare ya da splash...

tasarımcı olmayan daha doğrusu tasarım denen şeyin ne olduğunu tam olarak bilemeyen brush, action, renk ve göz uzmanlarıda belirgin bir fark olmamasına rağmen, müşterisine 500 adet alternatif sunabilmektedir...

gerçek bir tasarımcının herhangi bir konuda 500 adet farklı eskiz ( kuyruğu kestim, bak bu da pembe versiyonu gibi bir fark tabiki değildir ) sunabilmesi için tanrı olması gerekmektedir. bkz. kuşlar, balıklar, bitkiler, böcekler, insanar...

sistem bu durumlarda, ( benzerlerin dünyasında, benzemez olmaya çalışanların ) derhal yardıma koşar ve algıya müdahale eder... odun da çizilse kişi, her gün tv de, dergilerde, billboardlarda, gazetelerde boy boy bu odunu görerek acayip muhteşem bişey olduğunu sanar…

( bkz. reklam, reklamda süreklilik )

tasarım yapabilmek için yüzlerce, hatta binlerce insanı dolayısıyla toplumu ve katmanlarını bizzat tanımak, farklı kültürlerde bulunmak ve bizzat oralarda yaşamış olmak, bu halleri, hayalleri, beklentileri onun bunun lafıyla değil, açalım :

buradaki “o ve bu” farklı insanların hayal güçleri, yorumları ve ilişkilendirmeleridir. birçok derin psikolojilerdir. kişi, başka kişilerden etkilendiğinde ortaya bozulmuş kişilikler yani kişiliksiz ürünler çıkar bkz. etkilenme…

rachmaninoff'un ölmeden önce shopin çaldırması yüzeysel bakışta basit bir ironi gibi görünse de, ruhsal ve duygusal, yani samimi bir bütünleşmedir. yüce bir duygudur. duyguların buluşması ve aşk yaşamasıdır...

bir süre sonra kendinize dışarıdan baktığınızda, yüzlerce başka fikir görürsünüz / görebilir misiniz?

aslınız kaybolur görmeniz imkansızlaşır... bazı ortamlarda "ben karaktersiz ve kişiliksizim" gibi cümleleri gayet rahat kullanabilirsiniz fakat ardında bu durumu kabullenen bir { ben } bulursunuz. bu ben sizi ele geçirirse orada { ego } başlar... gelişimle birlikte bu { ben } ezilir. { özü } bağlanır...

bu temas ve temaslarla elde edeceğiniz şey algı, bilgi vs. şeyler değil, { hisler} dir. o ve bu yazılarında { algı } elde ederken, temaslarla { his } elde edersiniz...

kendinize aynı konuda birbirinden zıt milyonlarca soru sorup, tamamını kusursuz olarak cevaplandırabilmeniz, ve onlara duygu besleyip üfleyebilmeniz için hissetmeniz gerekir... unutmadan :

bu çalışmalar sırasında ( her gün, her dakika ve her saniye ) birisi çıkıp size konuyla ilgili herhangi bir şey sorduğunda da kesinlikle konuşmamanız gerekir. sanırız ki { olgunluk } da buralarda bir yerlerdedir...

sebebi basittir : çünkü o sizden farklı birisidir. bu detay önemlidir. soru, mevzunun kel alâka bir yerinden çıkabilir. duyulmak istenen cevaplara ulaşırken, kişinin anlama yetisine bağlı olarak : 0 - ~ saat /zaman kaybedebilirsiniz. ayrıca bu çalışma süreci geyik ve rahatlama süreci değil, sağlam bir doğurma sürecidir.

bu mevzuların içinde yüzerken de sistem, düzen, endüstri, ekonomi, ergonomi, psikoloji, sosyoloji, trend, kültür, reflex, etki, tepki, gündem, inanç, reklam, pazarlama vs. vs. konularında bilgi ve deneyim sahibi olmanız, elinizden geldiğince hazmetmeye çalışıyor olmanız gerekmektedir...

basit olarak bize göre tasarım, tasarım süreci ve tasarımcı böyle bişeydir.
diğer bir deyişle { güncelin ve geleceğin özünü çıkarmaya çalışmaktır }

naçisane saygılar efenm...

vahşi israiloğulları ve gazze...

2009-01-03T23:10:00.004+02:00

Öngörüm...

İmajı ve parası yerlerde sürünen Amerikalı ilkelleri kurtarmak için özenle seçilmiş, allanıp pullanarak başkan yapılmış Barack Obama adlı kırma müslüman(!)a hoşgeldin hediyesidir bu saldırı...

İşgal ve intifadanın 1 ay kadar süreceğini öngörüyorum...

Obama, önümüzdeki günlerde savaş karşıtı ters söylemleri ile ne kadar barışçıl bir lider olduğunu (!) daha da hissettirecek...

Başkan olur olmaz yani yaklaşık 1 ay sonra bulunacağı acil ateşkes ve barış girişimleri (!) sonuç verecek ve İsrail Gazze'den çekilecek...

Biz de ne mübarek bir Amerikan başkanımız var artık diyerek bu adamları daha da çok seveceğiz..

Bu sevgi seline filistinliler ve aradaki saf Iraklılar da dahil olacak... Çünkü bu çekilme Irak'ı da kapsayacak...

Güzel planlanmış bir şirket ve imaj yönetimi...

Daha sonra mania derecesinde bir semptiyle içeceğiz Coca Cola'ları...

Kim bilir? Taksim meydanında Amerika ve Obama sempatizanları gösteri bile yapabilir...

İzleyelim görelim...

türk olmak...

2009-01-02T15:56:00.004+02:00

Aslında çok şeydir, Türk olmak.

Türk olmak, Osmanlı'nın borcunu ödemektir. Hovarda babanın borçla yaşayan evladı gibi.
Kosova'da ve Bosna'da, Batı Trakya'da ve Makedonya'da bilmem kaç asır geçmişte kalan meselelerin hesabını vermektir.
Türk olmak Kıbrıs'ta, Hocalı'da, Anadolu'da ve Balkanlar'da soykırıma uğrayıp, karşılığında yapmadığın soykırımla suçlanmaktır.
Türk olmak faşist olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sahip çıktığında.
Türk olmak demokrat ve çağdaş olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sövdüğünde.
Türk olmak lisanının Avrupa'da yasaklanmasıdır ve yine Türk olmak kendini ve derdini anlatamamaktır.
Avrupa'da hor görülmek Türk olmaktır, ataların bir çok asır önce Viyana'yı kuşattığı için ve hoş görülmemektir tabii ki sadece kuşatıp; Napolyon gibi bütün Viyana'yı yakmadığı için.
Türk olmak Selanik'te Pontus Anıtı'nın, Viyana'da çiğnenen yeniçeri minberinin ve Malta'da papazın üzerine bastığı Türk bayrağı heykelinin önünden geçmektir.
Türk olmak zordur, çetindir ve eziyetlidir. Üç kıtadan dönüp, bir küçük yarımadada misafir muamelesi görmektir.
Sayısız imparatorluk kurmak Türk olmaktır, aynı zamanda sayısız imparatorluk yıkmak da Türk olmaktır.
Arabaya koşulan ilk atın vatanında, ilk yazılı antlaşmanın imzalandığı yurtta, yazının bulunduğu, paranın icat edildiği her metrekaresinden bereket fışkıran bu yurtta, kalkınmak için yabancı sermaye beklemektir.
Türk olmak; Truva'dan bu yana, Sümer'den bu yana serpilerek gelse de, tarihten eski bu topraklarda, bütün zamandan damıtılarak gelen yüksek değerlerine rağmen, bir haftalık hafıza ile yaşamaktır.
Doğu Roma'yı da Batı Roma'yı da yıkıp, yeni Roma olan AB'ye girmeye çalışmaktır Türk olmak.
Türk olmak, Mostar'da köprüdür, Kerkük'te kaledir, İstanbul'da Kızkulesi'dir, Anadolu'da buğdaydır, Çukurova'da pamuktur, Ege'de tütün, Karadeniz'de fındık, Trakya'da ayçiçeğidir.
Türk olmak Çanakkale'de ölmektir. Çanakkale'de ölmeden önce düşmana su vermektir, onun yaralısını sırtında kendi hastanesine taşımaktır. Düşmanın ardından rahmet okumak, kanlısından helallik almaktır.
Sabahları odana rahmet dolsun diye, cami açmaktır. Kar yağdığında kayak yapmayı değil, evsizleri düşünmektir.
Balkon köşesine kuşlar için, kışın ekmek kırıntısı, yazın su koymaktır. Yağmura rahmet, kara bereket diye bakmaktır.
Türk olmak, harap bir ülkede, zengin ülkelerin müstemlekesini reddedip, tahtadan kılıç ve ipten üzengi ile, paylaşacak ve sahiplenecek tek varlığı fakirlik olmasına rağmen, yedi duvele meydan okumaktır.
Türk olmak askere davul-zurna ile ugurlanmaktır, belki de dönmeyeceğini bilerek.
Türk olmak, annenin şehit oğlunun ardından 'Bir oğlum daha olsun, onu da vatan için gönderecegim.' demesidir. Babanın gözyaşlarını tutarak, tabutuna son kez dokunurken 'Vatan sağ olsun!' demesidir.
Türk olmak 'Türk çayında radyasyon olmaz!' yalanları ile, 'Gusul abdesti alana AIDS bulaşmaz!' dolanları ile yaşamaktır. Her hükümetin enkaz devraldığı, ama asla ardında enkaz bırakmadığı ülkede olmaktır.
Türk olmak, ecdadın yaşadığı kıtlıktan dolayı, çayın yanında gelen şekerden fazla olanı garsona geri vermektir. Aynı nedenle Türk olmak, yemeği ziyan etmekten korkmaktır. Göz hakkına, diş kirasına saygıdır.
Türk olmak. Evindeki bir kap aşın yarısını Tanrı misafirine vermektir. Kendi yerde, misafiri döşekte yatırmaktır Türk olmak.
Türk olmak, milli maçta ağlamaktır. Ayhan Işık'a, Belgin Doruk'a aşık olmaktır.
Türk olmak, aşkını ölesiye sevmektir. Aşkı için ölmektir, öldürmektir. Sevdiceğinin elini bir kez tutamadan, toprağa girmektir. En güzel aşk şiirlerini yüreğinde hissetmektir. Eşkiyaya türkü yakmaktır.
Türk olmak. Milletine sövmektir, ama başkasına sövdürmemektir.
Türk olmak Yunus'u bilmektir, Aşık Veysel'i sevmektir. Mevlana'yı, Hacı Bektaş-ı Veli'yi ve Hoca Yesevi - tek bir satırını okumasa da yüreğinde taşımaktır. Türk olmak, saz çaldığında, ney üflendiğinde, kos dövüldüğünde ve kaval çaldığında, yüreğinin derinlerinde bir sızı sezmektir, bir de Yemen Türküsu'nde.
Hayatın sana verdiklerine 'Nasip', vermediklerine 'Kısmet' demektir. Her işin 'Hayırlısına' inanmaktır ve ağlamamak için çok gülmekten çekinmektir.
Türk olmak, Asya'da batılı, Avrupa'da doğulu diye tepki görmektir. Irk sözünü bilmeden yaşamak, yaradılanı yaradandan ötürü sevmektir.
Magazin programları ile dizilerin arasına sıkışsa da, silkinip uzerindeki ölü toprağını atabilmektir.
Türk olmak, mahalle maçı için aynı saatte, on kişi buluşamazken, milyon kişinin bir araya gelmesidir. Tavla oynarken bile kavga ederken, milyon kişinin kavga etmeden gösteri yapabilmesidir.
Türk olmak, buhran zamanında Arjantin'de de mağazalar yağmalanırken, daha ağır buhranda sıraya girerek, sorumlusuna en ağır cezayı tek bir cam kırmadan sandıkta kesmektir.
Türk olmak en zayıf gününde bile dünyaya meydan okumak, en dertli gününde bile her ufunetin bir şafakta bitecegini bilerek tevekkül göstermektir.

Zor iştir Türk olmak.

Türk olmak Anadolu'da her düşen yağmur damlasına hamdetmek, her çıkan başak için şükretmektir.
Türk olmak, medeniyetler mezarlığı Anadolu'da dik durabilmektir...

{ birisinin yazısı }

muhammed ( mevlâna ) celaleddin-i rumi...

2008-12-30T17:42:00.004+02:00

3.
fakat insanların birincisi.

şimdilik...

cehalet mutluluktur...

2008-12-28T13:55:00.005+02:00

cahil olduğunu idrak etmek, maksimum(?) bilgi birikimi ve maksimum(?) kıvraklıkta bir zekâ gerektirir. neye ve kime göre cahil olduğunu bilmek kişiye bu cümleyi sarf ettirir.

neredeyse herkes bilgili olduğunu düşünür. bize göre cahil olan kişi, başkalarına göre entellektüel olabilir. doğal olarak tam tersi de mümkündür. İçinde bizlerin de bulunduğu bu silsile gerçek yaratıcıya kadar ulaşır...

cehalletten uzaklaştığınız sanrısına bağlı olarak perdeli bir orgazm süreci oluşumu kaçınılmazdır. krikosu ego dur. bu süreç suni ve geçici olmakla birlikte kendini bitirmeye mahkumdur. bazı bünyeleri boheme çeker, bazı bünyelerde bir süre sonra sıkıntı vermeye ve rahatsızlıklar göstermeye başlayabilir. doğaldır.

aklını koruyabilen ve hâlâ mantıklı cümleler kurma yeteneğine sahip insanlardan birisi de malumumuz, "bildiğim tek şey hiç bir şey bilmediğimdir" şeklinde mevzuyu atomlarına ayırmış, sonra da bütünlemiştir.

kedisine yemeğini evdeki halının üzerine sunan, ayakkabılarını unutarak evden çıkan, bu özellikleri bilinmediği için tüm dünyanın takdirini kazanmış olmakla birlikte bir kısım tarafından denyo, diğer kısmı tarafından da dahi olabileceği düşünülen insanlar vardır.

bu öngörüler de doğrudur ya da yanlıştır...

bize göre karar mekanizması yoktur. cahil ya da dahi olduğu, kendisi tarafından hiç bir zaman da sorgulanamaz. fakat sorgulanır ve bu sorgu üzerine yaşanırsa bir anda "aptal" olduğunu fark edebilir. bu kendini bilmek değil, kendine anlam yüklemektir. bu durumu fark edemeden yaşayan ciddi bir ahmak güruh da vardır.

dingo'nun ahırı...

2008-12-26T18:24:00.006+02:00

atlı tramvaylar zamanında, tramvaylar 2 atla çekilirken dik şişhane yokuşunu çıkabilmek için azapkapı'dan takviye at alarak yokuşu çıkabilirlermiş .

tramvay bu haliyle taksim'e kadar gelir, burada çıkartılan atlar, bu gün taksim alanının batı kısmındaki sular idaresi maksemi ile fransız konsolosluğu arasında bir ahırda bir süre dinlendirildikten sonra tramvaya bağlanmadan boş olarak azapkapı'ya götürülürlermiş.

taksim deki bu ahırı dingo adlı bir rum vatandaş işletirmiş. gün boyu bir sürü atın girip çıkmasından dolayı dilimizdeki

'' burası dingo' nun ahırı mı giren çıkan belli değil '' sözünün buradan geldiği söylenir...

atatürk...

2008-12-26T18:05:00.007+02:00

Orjinal Türk !

kaos...prefrontal korteks...

2008-12-26T17:32:00.009+02:00

kavramların, kelimelerin, cisimlerin ya da durumların bağımsız olarak uçuşması, karışması.

bu karışıklık sırasında birbirinden hoşlananların yan yana gelerek bütüncükler oluşturması.

bütüncüklerin kendi aralarında güçler oluşturarak yeninde harmanlanmaları...

bu harmanlarda birbirinden { hoşlanan } doğruların yan yana gelmesi... tarafcıklar oluşturması... karşıtlarından ayrılmaya başlaması, ayrılması...

bu yolculuğun keyifli seyirleri sırasında çarpışan ortaklıktan duyulan hazlar... hoşlandıkları tarafa daha da ait olma arzusu...

tüm bu cereyanlardan dibine kadar haberdar gerçeğin, en yakın mesafesinde bile yaşanabilecek olan bu bütüncüklerin kırılmalarını bacak bacak üzerine atıp izlemesi...

diğer bir deyişle karışıklık
bizce : netlikten önceki flu'luk... mat olamayan...
antibizce : bilinmeyenlerle bilinen olmak, bilinenlerle bilinmeyeni aramak...

bilerek ve isteyerek bilinmeyen olmak arzusu...

serbest radikaller...

2008-12-03T00:03:00.003+02:00

Yokmuş...

İngiliz bilim adamları yok öyle bişey demişler. Yıllarca kandırmışlar bizi.

Daima olduğu gibi yine kandırılmışız.

İnsanların bilimadamları tarafından kandırılma hakkı var mı? Bu durum kimden tazmin edilecek? Nerede insan hakları? Nerde demokrasi?

Kime inanılacak? İsviçreli bilimadamlarına mı?

Yine geçmiş olsun.

inek...

2008-12-02T00:48:00.004+02:00

Yeryüzünde hiç bir fabrika yoktur ki, bir tarafından odun atıp diğer tarafından altın alasınız. Fakat bunun daniskası bir inek tarafından çok basit bir şekilde yapılmaktadır. Otu süte dönüştürür. Bu kadar.

Bu aktiviteyi yaparken yalnızca etrafı izler.
Neyi neden yaptığını bilmez.
Trenlerin ilgisini çektiği söylenir.
Meraklı değildir. Canı sıkılmaz. Aceleci değildir. Sadece izler.
Akşam olunca eve döner.
Çok rahatsız ederseniz kızar gibi yapar ya da kaçar.

İnek budur.

Misyonu ve vizyonu budur.

Biz onları öldürene kadar !

ironi...

2008-12-01T02:12:00.005+02:00

{ ifade ve anlatım biçimi düz olmayan demektir. yaşam gibi }

Salt konu mantığı üzerinde yürümeyen, tüm açıları ve ilişkilendirmeleri kullanarak sonuca ulaşma çabalarıdır ayrıca...

Sonuca odaklı mantık her zaman eksik ve çelişkilerle dolu olacağından, kişi tezin aksi davranışlar sergileyebilir, çelişki ve durağanlık ilişkisiyle ayrılabilir.

Kişi, aksi ve kontra olayların tam ortasında bulunabilir. Bu durum ironiyle makara yapan rasyonel bakışın anlamsız kaldığı durumdur. İroniyi hafife almak, rallici trafik kazasından ölmeyebilir, yüzücüler denizde boğulmayabilir demek gibi bişeydir.

İroni bu bakışı da küçümsemez. Çünkü pek umrunda değildir.

{ adamın biri ben tanrıya inanmıyorum demiş, diğeri de tanrının da çok umrundaydı demiş }

anektotu konunun ufak bir özetidir.

Hayat ve yaşam aslında bir ironidir !

bkz. öğretmen

din.yol...

2008-11-30T18:31:00.004+02:00

senkronizeden grifte negatif bir yaşam öğretisidir. bir nevi kâinatı kullanma, bir nevi yaşama klavuzudur...

öğretinin sahibi tanrı, tercümanları da peygamberler...

günümüzdeki fındık beyinli kıçımızın aydınları tarafından pek önemli görülmemekle birlikte, pozitif aklın yetişemediği durumlarda yavaş yavaş negatifte akıllananları gözlemlenmektedir...

subliminal perception...

2008-11-30T18:18:00.006+02:00

{ algılarla oyun oynamaktır } gösterip vermemek gibi bişey. ama tam değil...

üniversite de keşfedilmiş, reklamcılar tarafından da uygulanmıştır. yargı tarafından "kişi özel alanı ve düşünce özgürlüğüne müdahale" olarak kabul edilmiş ve yasaklanmıştır. şeklinde bir efsanesi de mevcuttur.

bu vb. mevzuların, bilinçaltında gizli bir yuvası olduğunu sanmakta ve oralarda bir temprary file oluşturduğunu düşünmekteyim... bazı anahtarlarla bu mevzular düşünsel boyuta yani bilince pompalanırak üst beyine, ordan ağıza da gönderilebilir...

beyin mevzuyu idrak ettiği anda orgazm gibi bişe de yaşandığı ve ağızdan nağralar eşliğinde fışkırtıldığı da görülür.

asperger sendromu...

2008-11-30T18:13:00.004+02:00

{ otizmin, kişiliğe yumuşak bir müdahalesidir. sanatçı ve dahi hastalığı(?) olarak da bilinir }

einstein en ünlü aspergerdir. bizce dali, picasso ve lionel messi de aspergerdir. çünkü dış dünyadan daha çok "ilgileriyle" iletişirler...

bakış açısı...

2008-11-30T18:07:00.005+02:00

bize enteresangelencesi paradigma olmakla birlikte en kral bakış açısı 180 derecedir. bu da aynı zamanda 180 derece körlük demektir. vizyonları dış açılardan oluşanlar risk altındadır. açı gözlerine batabilir. en büyük vizyon açıları izlemektir / açı yok demektir.

matrix yani.

psikodrama...

2008-11-30T18:05:00.004+02:00

kuram jackob levy moreno'ya aittir...
kendi yazdığım bir kitabı okuyor hissi ile 10. sayfasında ürkerek elimden bıraktığım şahsiyet.

eylem metotlarını kullanan bir psikoterapi yöntemidir.

morenoya göre herkes yaratıcı ve spontan doğar. ancak { çevresel ve eğitimsel koşullar } insanın yaratıcığını ve spontanlığını olumsuz yönde etkileyebilir...

sosyoloji...

2008-11-30T17:47:00.004+02:00

atomlarına kadar birbirlerinden farklı olan insanların, aynı şeyleri düşünmek ve yapmak istemek eylemini inceleyen başlığa sosyoloji denir.

bu şekilde { sürü } çok daha kolay güdülebilmektedir. bir takım kişilerce gruplara parçalanarak incelenmesi nokta atışı bakımından oldukça önemlidir.

politika dünyası için hayati önem taşımakla birlikte, henüz pozitif olamamış olan reklam dünyası için de oldukça önemlidir...

bireysellik, mevcut olan her ortamda bastırılmalıdır... kapitalizm ve demokrasinin vazgeçilmez yöntemidir. topluluk, özel bir takım dernekler ve oluşumlarla kişiler gruplaştırılır gruplar bütünleştirilir ve bu sayede komutlar, oluşturulan ortak akla empoze ve dikteler yolu ile aşılanır...

barack obama...

2008-11-06T19:32:00.003+02:00

bu seçimleri izlerken nedeni bilinmez bir şekilde aklıma { wag the dog - başkanın adamları } filmi geldi.

başkanların nerelerde yaşadığını tam olarak bilemesemde,

amerika'yı kasıp kavuran, sokaklarda ve hatta oscar salonlarına kadar girmiş Irak sorunu ceset askerler ve yerlerde sürünen usa imajına karşı da mc cain' in de elinde körükle yanaşarak { ırak'tan çekilirsek davamızı kaybetmiş oluruz } şeklindeki söylemleri ise grubun kötü polisi olduğu tezimi iyice sağlamlaştırdı.

terziler kıyafetleri iyi diktiler, söylev ve kampanyalar da oldukça iyiydi. kamera açılarından detay görsellere, söylevlerdeki vurgulara kadar çalışılmış bir kişilik, klasik aile tablosu, köpek, dinlerdeki çeşit, kişisel orijini bakımından özenle seçilmiş bir kişilikle birlikte milyar dolarlık bir prodüksiyona dalmış gibiydiler.

fakat Amerikan halkının zekasını (!) gözardı etmiş olmalılarki %4 farkı zor yakalayabildiler.